मिथिनामकः तस्य पुत्रः अभवत्, तस्य पत्न्याः जनकः उत्पन्नः। सा पतिसंयुक्ता, धर्मनिष्ठा, सत्यव्रता च आसीत्। स राजा अपि महाभाग्यवान् सर्वभूतहिते सदा प्रवृत्तः आसीत्। स धर्मेण पृथिवीं समग्रां रक्षितवान्। तस्य तेजस्विनः राज्ञः राज्ये देवः सदा वर्षं प्रायच्छत्। तत्र कश्चन मर्त्यः न रोगी, न क्लान्तः, न दुःखी अपि दृश्यते स्म। तदा राज्ञ्याः—ब्राह्मणश्रेष्ठ—नम्रं विनीतं च वचनं अभवत्। राज्ञी उक्तवती—यद् यद् धनं पृथिव्यां वा तव गृहे अस्ति—तत् सर्वं वितरितं, तथा त्वं अपि उपस्थितः। न अस्माकं तादृशं नियमं, न पुष्पमूल्यं अस्ति। न वार्षिकवेतनं, न पात्रं अपि। नृपते, किम् अहं कर्तव्या इति वद। तदा राजा उक्तवान्—राज्ञि, न तव न जनानां किमपि पश्यामि। अतः यथाशक्ति वदामि, यदि त्वं अनुमन्यसे, प्रिय। वस्तुतः, वयं काष्ठखड्गेन क्षेत्रं सज्जीकरोमि। एवं उक्ते, राज्ञी पुनः राजानं प्रति वचनं अब्रवीत्। राज्ञी उक्तवती—अश्वानां, गजानां, उष्ट्राणां च, तथा उष्ट्राणां, महिषाणां, गर्दभानां च, महाकीर्ते। राजा उक्तवान्—सर्वकार्याणि मम सेवकैः क्रियन्ते, सुन्दरमुखि। गोः, गर्दभः, अश्वः, गजः, उष्ट्रः च बहुलः। लोहः, ताम्रः, काष्ठः, रजतः, सुवर्णं च। देवी, सुवर्णं किञ्चित् पश्यामि, न तु लोहम्। एवं राज्ञा उक्ता सा महाभागा राज्ञी। गच्छ, राजन्, यथा इच्छसि; अहं अनुगच्छामि। ततः राजा राज्ञी च तदा क्षेत्रं अन्वेषयामासताम्। एतत्, सुन्दरी, मम पुण्यं क्षेत्रम्; अत्र उपविश। अहं छिनदामि, देवी; त्वं प्रिय, एतान् निष्कासय। एवं उक्ता राज्ञा सा महाभागा राज्ञी। सुवर्णवृक्षः अत्र पार्श्वे दृश्यते, तथा सुवर्णलता अपि। कथं अत्र क्षेत्रं कुर्याम, यः हृद्रोगं जनयति। कार्यं अपि यत्र क्रियते, कथं फलदं भविष्यति। यः भूतस्नेही, शुभं मृदुं च वचनं भाषते। सुन्दरी, जलतीरे समीपे। एषा निवासः, महादेवि, अत्र कश्चित् न क्लिष्टः। आकाशमध्यस्थे, तीक्ष्णः सूर्यः सदा दहति। तीव्रः, कठोरः तापः वर्धते, ऋतु अपि अतीव उग्रः। तत्र तस्य पादौ, श्लक्ष्णौ ताम्रवर्णौ, तापेन दग्धौ। मध्याह्ने सूर्यस्य पादौ, अग्निवत् दहन्ति। अहं तृषिता, महराजन्, तापेन अतिव्यथा पीडिता। एवं उक्त्वा, देवी, दुःखेन संतप्ता, मूर्च्छिता भूमौ पतिता।