यमः महर्षिं प्रति उवाच—“महान् ऋषे, यत् मया दृष्टं तद् त्वं शृणु। ये ब्राह्मणाः उन्मीलनजीवननिष्ठाः, अन्नं सञ्चिन्वन्तः, अतिथिसत्काररता, सततम् आत्मनिग्रहसम्पन्नाश्च, ते मम समीपं न आगच्छन्ति, न च मम वशे भवन्ति। तेषां देहाः दिव्यगन्धानुलेपनैः सुगन्धिताः, माल्यवस्त्रैः शोभिताः च भवन्ति। हे मृत्यु, कस्य कृते त्वं अत्र तिष्ठसि? कः वा मृत्युः, कथं वा सः जायते? त्वं लोभासक्तान्, पापिष्ठान्, धर्महीनांश्च नित्यम् हंसि। अहं महात्मनां दण्डं कर्तुं वा, अनुग्रहम् दातुं वा, न समर्थः अस्मि।” एवं तत्र कश्चन दिव्यतेजसः पुरुषः दिव्यरथे समुपागमत्। सा रम्या स्त्री, सुमधुरवदना, तत्र वादित्रनिनादेन सह समुपस्थितवती। सा रथे स्थित्वा, शुभाङ्गी सा स्त्री, सुन्दराङ्गी, वचः अब्रवीत्— “पतिव्रता स्त्री उवाच—‘तपस्यायुक्तेषु ब्राह्मणेषु मा मत्सरं कुरु। वेदविदः ब्राह्मणाः सर्वभूतैः अगम्या एव। ब्राह्मणाः सदा पूज्याः, ब्राह्मणाः एव सर्वे देवताः। त्वया शुभाशुभानि कर्माणि नित्यम् ज्ञानेषु ब्राह्मणेषु समर्प्यन्ते।’” सा दिव्या स्त्री तदा गगने विद्युत्समप्रभा विलोकिता, तत्रैव अन्तर्धानं गता। तत्र नारदः धर्मराजमागतं प्रति वचनम् अब्रवीत्—“राजन्, या त्वया पूजिता, या हितं उक्त्वा गता, तस्याः विषये ज्ञातुम् इच्छामि, मम महती जिज्ञासा अस्ति।” यमः प्रत्युवाच—“प्रिय, अहं ताम् आदरेण पूजितवान् अपि। पुरा कृतयुगे निमिः नाम राजा आसीत्, यशसा विख्यातः। तस्य पुत्रः मिथिः नाम, तस्य पत्नीजनकः अभवत्। सा पतिसत्ता, धर्मनिष्ठा, शुचिसंस्कारयुक्ता आसीत्। सः राजा अपि महाभाग्यवान्, सर्वभूतहिते सदा प्रवृत्तः। सः धर्मेण पृथिवीं पालयामास। तस्य राज्ञः राज्ये देवः नित्यं वृष्टिं सन्ददौ। तत्र न कोऽपि मानुषः रोगी, क्लिष्टः, दुःखी वा दृष्टः। तस्याः महाराज्ञ्याः—हे ब्राह्मणश्रेष्ठ—नम्राणि विनीतानि वचनानि उक्तानि। रानी उवाच—‘यद् यद् धनं पृथिव्यां वा भवति, गृहस्थे वा, तत् सर्वं वितरितम्, त्वम् अपि तत्रासीत्। न हि अस्माकं काचित् नियमा, न पुष्पस्य मूल्यं अस्ति। नापि वार्षिको लाभः, न पात्रं च विद्यते। नरपते, किं कर्तव्यम् इति मां वद।’ राजा उवाच—‘राणि, अहं न किञ्चिद् पश्यामि न तव, न जनस्य। तस्मात्, शक्नोमि यथाशक्ति वदामि, यदि त्वं रोचयसे, प्रिये। वयं काष्ठकृषकर्षणेन क्षेत्रं सज्जीकरोमः।’ एवं उक्त्वा, रानी पुनः राजानं प्रति वचनम् अब्रवीत्—‘अश्वानां, गजानां, ऊष्ट्राणां च, ऊष्ट्रमहिषवृषाणां, गर्दभानां च, हे महायशः, किं कर्तव्यम्?’ राजा उवाच—‘मम सेवकैः सर्वे कार्याणि क्रियन्ते, सुन्दरि। गोर्दभाश्वगजोष्ट्राणां च बहवः सन्ति।