रसानां संहरणेन शुभलाभः सम्पद्यते। गन्धमाल्यत्यागेन रूपस्यैव वृद्धिः स्यात्। छत्रदानात् श्रेष्ठगृहलाभः, पादुकायुगलस्य वा रथस्य वा दानात् तद्वत् एव। जलदानात् चिरं तृप्तिः लभ्यते। यः कश्चन द्विजातये पुष्पफलगन्धयुक्तं वृक्षं स्पृशति, सः तेनैव फलेन यथेष्टं फलं प्राप्नोति। वस्त्रस्य, अन्नस्य, जलस्य, स्वादुद्रवस्य वा दानेन, तैः तैः स्वादुभिः वस्तुभिः एव सम्पदः लभ्यन्ते। द्विजातिभ्यः दत्त्वा, सः सुन्दरः भवति, किञ्चिद् व्याधिं न प्राप्नोति। सः उत्तमं गृहम् अवाप्नोति, यत्र स्त्रियः, गजाः, अश्वाः च सन्ति। गजस्य वा वृषभस्य वा दानात्, दिवि नित्यं सुखं अनुभवति इति श्रूयते। मधुदानात् नानाविधानां रसानां तृप्तिः स्यात्; दीपदानात् तेजः लभ्यते। क्षीरपायसस्य दानात् देहपुष्टिः, घृतपाकान्नस्य दानात् सौम्यता सौजन्यं च लभ्यते। रथदानात् दिव्यं विमानं, शिबिकां च प्राप्नोति। अभयदानात् सर्वकामान् सम्प्राप्नोति। एवं श्रीवर्हापुराणे सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः—"संसारविमोहः"—समाप्तः। अथ पतिव्रतानां चरितं कथ्यते। तस्मिन्नेव काले दिव्याभरणभूषिता पतिव्रता समुपविष्टा। तत्र तपसा सिद्धाः ब्राह्मणाः स्वपत्नीभिः स्वबान्धवैः च सह आगताः। तत्र राजा दीर्घश्वासं कृत्वा, तेजोहीनः शोकसन्तप्तः, गौरवर्णः अभवत्। तं तथा निर्गौरवं दृष्ट्वा, तपस्वी धर्मराजानम् अपश्यत्। सः तु वृषपतिसमः प्रभया विराजमानः आसीत्। तपस्वी तं पप्रच्छ—"किं त्वं सर्प इव दीर्घश्वासं कृत्वा शोचसि?" इति। तदा यमः उवाच—"महर्षे! यत् मया दृष्टं, तत् शृणु। ये ब्राह्मणाः उञ्छवृत्त्या विचरन्ति, अतिथिपूजनपरायणाः, नित्यं संयताः, ते मम समीपं न आगच्छन्ति, न च मम वशे भवन्ति। तेषां देहाः दिव्यगन्धैः अनुलेप्यन्ते, माल्यवस्त्रैः अलङ्कृताः।" तदा तपस्वी पप्रच्छ—"हे मृत्युः, कस्यार्थं त्वं अत्र स्थितः? कः मृत्युः? कथं सः उत्पद्यते?" पुनः सः अवदत्—"त्वं लोभासक्तान् अधर्मिष्ठान् एव नित्यं हंसि। महात्मनः न दण्डनं न च अनुग्रहः मया शक्यते।" एवं तेषु संभाषमाणेषु, दिव्यविमाने एकः तेजस्वी पुरुषः आगतः। सा च शोभनाङ्गी स्त्री, महावाद्यनिनादेन सह, तस्मिन् विमाने स्थित्वा, सौम्यया वाचा उवाच। सा पतिव्रता अब्रवीत्—"ब्राह्मणेषु तपःपराणां द्वेषं मा कृथाः। वेदविदां ब्राह्मणानां सर्वेषां प्राणिनां न बोधः। ब्राह्मणाः सदा पूज्याः, सर्वदेवताः ब्राह्मणाः एव। त्वया शुभाशुभकर्माणि नित्यं पण्डितेभ्यः समर्प्यन्ते।" एवम् उक्त्वा, सा स्त्री विद्युन्मिव गगने प्रस्थितवती। तत्र नारदः धर्मराजम् आगतम् अपृच्छत्। नारदः उवाच—"राजन्, या त्वया पूजिता, या हितं उक्त्वा गतवती, तस्याः विषये ज्ञातुम् इच्छामि, मम महत् कौतूहलम् अस्ति।" यमः उवाच—"प्रिय, मया सा सम्यक् पूजिता अपि। प्राचीनकाले कृतयुगे निमिः नाम राजा बभूव, यः महायशाः आसीत्।