यमः महर्षये एवमुवाच— शुभाशुभयोः गतिं द्रष्टुम् अथवा पृष्टुम् इच्छसि चेत्, तदहं संक्षेपेण कथयामि येन प्रकारेण जनाः तदर्थं फलमवाप्नुवन्ति। एतत् गुह्यं शिक्षां शृणु, विप्रश्रेष्ठ। तपसा स्वर्गः लभ्यते, तपसा कीर्तिः अपि प्राप्यते। ज्ञानं, बुद्धिः, आरोग्यं, रूपं, सौभाग्यं, धनं च— एतानि सर्वाणि पुण्येन लभ्यन्ते; मौनेन तु, महर्षे, प्राज्ञता प्राप्तव्या। अहिंसायाः परमं सौन्दर्यं, दीक्षया उत्तमं जन्म लभ्यते। ये क्षीरभक्षिणः तैः स्वर्गः प्राप्यते; धनं च जन्मना लभ्यते। ये कालव्रतैः संयमेन वा तृणशय्यायां शय्यया वा वर्तन्ते— यजमानः स्वर्गं गच्छति, पुण्यात्मन्, यथा दानकर्ता अपि। रसानां संहरणात् सौभाग्यं जायते। गन्धमाल्यानां परित्यागात्, रूपस्य वृद्धिः स्यात्। छत्रदानात् उत्तमं गृहं लभ्यते, पादत्राणयुग्मं रथं वा दत्त्वा तद्वद् एव। जलदानात् स्थायि तृप्तिः लभ्यते। योऽपि पुष्पफलगन्धयुक्तं वृक्षं द्विजातये स्पृशति— वस्त्रं, अन्नं, जलं, मधुरपानं च दत्त्वा तस्यैव वस्तुनः रसः प्राप्यते। द्विजातये दत्त्वा सः सुदर्शनः भविष्यति, न च कदाचित् केचन रोगाः तस्य जायन्ते। सः उत्तमं वासस्थानं प्राप्नोति, यत्र स्त्रियः, गजाः, अश्वाः च सन्ति। गजवृषदानात् स्वर्गे नित्यं सुखं भोग्यते इति श्रूयते। मधुदानात् विविधरसैः तृप्तिः लभ्यते; दीपदानात् तेजः प्राप्यते। क्षीरपायसदानात् शरीरपुष्टिः, घृतपाकशाल्यन्नदानात् सौम्यता सौजन्यं च। रथदानात् दिव्यं विमानं पालकीं च प्राप्नोति। अभयदानात् सर्वकामान् लभते। एवं श्रीवराहपुराणे सप्तदशाधिकद्विशततमोऽध्यायः, "संसारमोहः" नाम, समाप्तः। अथ धर्मपत्नीवृत्तान्तकथनम् आरभ्यते। तस्मिन्नन्तरे दिव्याभरणभूषिता सा स्त्री समुपस्थितवती। तपसा सिद्धाः ब्राह्मणाः, स्वपत्नीभिः बान्धवैः सह, तत्र आसन्। तत्र राजा, मलिनवर्णः, तेजः श्रीहीनः च, दृष्टः। तं तथा तेजोहीनं दृष्ट्वा, तपस्वी धर्मराजानम् अपश्यत्। सः हि वृषपतिसमानः प्रभासि। किं त्वं सर्पवत् दीर्घश्वासं कृत्वा शोकं वहसि? यमः उवाच— महर्षे, यत् मया दृष्टं तत् शृणु। ये ब्राह्मणाः परिभ्रमन्ति, उञ्छवृत्त्या जीवन्तः, अतिथिपूजने रममाणाः, सदा यतमानाः, आत्मसंयमिनः च— ते मम समीपं न आगच्छन्ति, न च मम वशे वर्तन्ते। तेषां देहाः दिव्यगन्धैः अभ्यक्ताः, पुष्पमाल्यवस्त्रैः भूषिताः। "हे मृत्यु, कस्य कृते त्वं अत्र स्थितः? कः मृत्युः, कथं वा सः जायते?"— इति पृष्टः सः प्रत्यवदत्— "ये लोभासक्ताः, पापिष्ठाः, धर्महीनाः, तान् एव त्वं नित्यं हंसि। महात्मनः न दण्डयितुं शक्नोमि, न च अनुग्रहं दातुम्।" एवं सति, तत्र दिव्यविमाने विराजमानः कश्चन तेजस्वी पुरुषः आगतः। सा च शोभनरूपा, महावाद्यनिनादेन सह, तत्र समुपस्थितवती।