तेषां तु तत्र विविधैः भोगैः सह सहस्रशः सुखान्यनुभवतः, विविधान्नपानबहुल्येन तृप्ताः सन्तः रमन्ते स्म। तत्रैव शुभनेत्राभिः स्त्रीभिः सहितान् बहून् नरान् स दृष्टवान्। अन्यत्र च, रम्येषु उद्यानेषु पुण्यगृहेषु चान्ये अपि दृश्यन्ते स्म। ततः सूत्रकर्मणा निर्मितं रत्नैः शोभितं कौशलं तत्र दृष्ट्वा विस्मितः स अभवत्। एवं तेन समग्रं कर्मणः शुभफलमहं दृष्ट्वा, स तु विस्मयमगमत्। इति श्रीवराहपुराणे ‘संसारशुभकर्मणां शुभफलोत्पत्तिः’ नाम षडुत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, संसारपुरुषस्य मोहमाहात्म्यम् अन्यदाचर्यते, हे महाभाग! एतदपि नारदात् कलहप्रियात् श्रूयते। स तु पृष्टः नारदेन, तस्य महात्मनः पूर्वकृतानि कर्माणि कीर्तितानि। यथा च राजा जनकः दिव्यान् भोगान् प्राप्तवान्, तत्र स महातेजाः महर्षिः नारदः मुनिश्रेष्ठः आसीत्। तत्रैव राजा तं स्वयमेव शीघ्रमागतं दृष्ट्वा, स तं प्रत्यूह्य, तेजस्वी सूर्यतनयः वाक्यमुवाच— सर्वज्ञः सर्वदर्शी धर्मविदां श्रेष्ठः स राजा उवाच— “भगवन्, भवन्तं दृष्ट्वा वयं पुण्याः पावनाश्च जाताः। किं कार्यं, केन, किं च मनसि वर्तते? त्रिषु लोकेषु दुर्लभं यत् ते प्रियतमं, तत् वद।” एवं धर्मस्य वचनानि श्रुत्वा, धर्मज्ञः नारदः उवाच— “सत्येन, तपसा, क्षमया, धृत्या च, न संशयः। त्वत्तः अन्यः कोऽपि नास्ति यो भावान् विवेचयति, कृतज्ञश्च। कथं व्रतैः संयमेन च अमृतत्वं प्राप्यते? कथं च लोके अनुपमं श्रीं, कीर्तिं, श्रेयश्च प्राप्यते? केन मार्गेण जनाः पातकीयं तिरस्कृतं नरकं यान्ति?” तदा यमः उवाच— “तत्र बहूनि बन्धनानि दृश्यन्ते, हे तपस्विन्! सर्वं विस्तारतः कथयिष्यामि, हे मुनिश्रेष्ठ! अग्निहोत्री, कन्यादाता, भूमिदाता च नरकं न यान्ति। पतिव्रता, सत्यवादी, अहिंसकः, ब्रह्मचारी च तत्र न यान्ति। स्वपत्नीपरायणः, आत्मसंयमी, परस्त्रीवर्जनशीलः नरकं तमःसंवृतं न प्राप्नोति। विद्यावान्, द्विजः, परमविद्यायुक्तः, दानशीलः, सर्वभूतहिते रतः च तत्र न यान्ति। तिलाः, गावः, सुवर्णं, च शाश्वती च भूमिः— यथापूर्वं यज्ञकर्ता, दीर्घयाजी च तत्र न यान्ति। आचार्यवचनानुग्राही, सिद्धः, मौननियमयुक्तः, स्वात्मन्येव लीनः मां न पश्यन्ति। ब्राह्मणाः अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति, नात्र संशयः। ते तत्र भीषणं पापस्थानं न गच्छन्ति, यत्र दुष्कृतिनः यान्ति।” एतत् श्रुत्वा नारदः पुनः पप्रच्छ— “किं महत् कर्म कृत्वा स्वर्गे मानं लभ्यते? किं रूपं, धनं, धान्यं, दीर्घायुर्वा, कुलीनता वा तत्र कारणम्?” इति एषा कथा शुभकर्मणां फलोत्पत्तेः, संसारपुरुषस्य मोहमाहात्म्यस्य, धर्मनारदसंवादस्य च, श्रीवराहपुराणे प्रकटिता।