पञ्चगव्यस्य सेवनात् अश्वमेधस्य फलम् आप्नोति पुरुषः। गोदन्तेषु मरुतः निवसन्ति, जिह्वायां सरस्वती प्रतिष्ठिता। सर्वेषु सन्धिषु साध्याः, नेत्रयोः चन्द्रसूर्यौ स्थितौ। अधःश्वासे सर्वाः पुण्याः आपः, प्रवाहे जाह्नवी नदी वर्तते। त्वचः रोमकूपेषु मुनयः, गोमये पद्मयोनिः स्थितः। धैर्यं, निश्चयः, शान्तिः, पोषणं, वृद्धिरेव च तत्र दृश्यन्ते। यत्र गावः सन्ति, तत्र एव ज्ञानं, शमः, प्रज्ञा, परमं श्रेयः च वर्तते। यत्र यत्र लोके गावः दृश्यन्ते, तत्र तत्र देवाः, देवेश्वरसहिताः, निवसन्ति। सर्वेषु रूपेषु ताः प्रियाः गावः यथेष्टं तिष्ठन्ति। तत्र स्त्रियः पुरुषाश्च, सुशिक्षिताः रक्षिताश्च, वर्तन्ते। ते विविधैः भोगैः प्रमुदिताः, सहस्रशः सुखानि भुञ्जते। विविधान्नपाकानां बहुलत्वात् तत्र सः बह्वस्त्रियः शुभदृष्टयः अपश्यत्। अन्यत्र, उद्यानेषु पुण्यगृहेषु च अपरे दृष्टाः। हन्त, सूत्रकर्मणः कौशलं, उत्तमरत्नैः भूषितं च तत्र दृश्यते। एवं तस्य कर्मणः महद् फलम् अखिलं दृष्ट्वा, स विस्मितः अभवत्। एवं श्रीवराहपुराणे शुभकर्मणां संसारफले शुभोत्पत्तिनामकं षडुत्तरद्विशततमं अध्यायं समाप्तम्। अथ, संसारपुरुषस्य मोहमाहात्म्यस्य वर्णनं प्रवर्तते, हे महाभाग! एषा अपरा कथा नारदात्, कलहप्रियात्, श्रूयते। तेन पृष्टेन तस्य महात्मनः पूर्वकृत्यं कीर्तितम्। तथा च कथं जनकः दिव्यान् भोगान् अवाप, इति श्रूयते। तत्र महान् तेजस्वी नारदः, मुनिश्रेष्ठः, स्थितः। तत्र राजा तं स्वयम् आगतम् आलोक्य, तेजस्विनं सूर्यतनयं, अभ्युवादयत्। सर्वज्ञः सर्वदर्शी धर्मविदां श्रेष्ठः सः राजा उवाच— "भवान् आगत्य अस्मान् शुद्धान् पावनांश्च कृतवान्, भगवन्। यत् किंचित् कार्यं, येन वा, यत् च मनसि वर्तते, यत् त्रिषु लोकेषु दुर्लभं प्रियं च भवतः, तत् वद।" एवं धर्मस्य वचः श्रुत्वा, नारदः धर्मज्ञः प्रत्युवाच। नारद उवाच— "सत्येन, तपसा, क्षमया, धैर्येण च निःसंशयं। त्वदन्यः कोऽपि भावज्ञः कृतज्ञश्च नास्ति। कथं व्रतैः संयमेन च अमृतत्वं लभ्यते? कथं च लोकेऽतुल्यं श्रेयः, कीर्तिं, श्रेष्ठं फलम् लभते? केन उपायेन जनाः पातकं निन्दितं नरकं यान्ति?" यम उवाच— "तत्र, हे तपोधन, बहवः बन्धाः दृश्यन्ते। एतत् सर्वं विस्तारतः वक्ष्यामि, मुनिश्रेष्ठ। अग्निहोत्री, कन्यादाता, भूमिदाता च नरकं न गच्छन्ति। पतिव्रता, सत्यव्रताः च तत्र न गच्छन्ति। अहिंसकाः ब्रह्मचारीणश्च अपि तत्र न गच्छन्ति। स्वपत्नीषु रताः, आत्मसंयमिनः, परदारपरित्यागिनश्च, तं पापमयं तमःस्थितं स्थानं न गच्छन्ति।