एकः पुण्यात्मा पुण्यकर्मणां प्रभावात् स्त्रियः सुन्दर्यः समृद्धकुले जन्म लभते स्म। तं स्वपक्षे गन्तुम् अनुमन्यन्तु, पूजनं च तस्य विधीयताम्। तत्र सहस्राणि पात्राणि गोदुग्धेन पूर्णानि दृश्यन्ते। ततः स एनसोऽपेतानां जनानां मध्ये गन्तव्यः। तत्र महातपस्वी बहुभिः सुन्दरीभिः सेव्यमानः तिष्ठति। अत्रापि अन्यद् वचनं चित्रगुप्तेन उक्तम्। ताः स्त्रियः अमृतं वहन्त्यः पृथिव्याम् विचरन्ति। तत् सर्वशुद्धं शुद्धानां च पोषकं भवति। सर्वे देवाः महेश्वरश्च गोदुग्धेन तुष्यन्ति। एकेनैव दानविधिना त्रयोदशवर्षाणि ते हृष्टाः भवन्ति। पञ्चगव्यपानात् अश्वमेधस्य फलम् आप्नोति जनः। मारुतः दन्तेषु निवसन्ति, सरस्वती जिह्वायाम्। साध्याः सर्वसन्धिषु, चन्द्रसूर्यौ नेत्रयोः। अधोवायौ सर्वतीर्थानि, प्रवाहे जाह्नवी नद्यः। मुनयः रोमकूपेषु, पद्मधारिणी गोमये। धैर्यं, धृतिः, शान्तिः, पोषणम्, वर्धनं च तत्र। यत्र गावः, तत्रैव ज्ञानं, शमः, प्रज्ञा, परमा श्रीश्च। यत्र कुत्रापि लोके गावः दृश्यन्ते, तत्रैव देवाः देवेन्द्रमुख्याः। सर्वरूपेषु ताः प्रियतमा गावः इच्छया तिष्ठन्ति। तत्र स्त्रियः पुरुषाश्च सुशिक्षिताः सुरक्षिताश्च सन्ति। ते विविधैः भोगैः सहस्रशः रमन्ते। विविधान्नपक्वान्नसमृद्ध्या तत्र तस्य परमसुखम्। तत्र स शुभदृष्टिभिः स्त्रीभिः बह्वीः ददर्श। अन्यत्रापि उद्यानेषु पुण्यगृहेषु चान्याः स्त्रियः दृष्टाः। तत्र सूत्रकर्मणां कौशलम् उत्तमरत्नैः भूषितं च दृष्टम्। एवं स कर्मणः सम्पूर्णफलम् अद्भुतं दृष्ट्वा, इति श्रीवराहपुराणे शुभकर्मणां संसारफले समुत्पत्तिनामकं द्विशततमं अध्यायः। अथ, संसारपुरुषस्य मोहाख्यानं प्रवक्ष्ये, एष अन्योऽध्यायः, हे महाभाग, नारदेन कलहप्रियः उक्तम्। तत्र स नारदः पृष्टः सन् तस्य महात्मनः पूर्वकर्माणि न्यवेदयत्। तथा च राजा जनकः दिव्यसुखानि कथमवाप— इति वृतम्। तत्र महातेजाः नारदः, मुनिपुङ्गवः, आगतः। तं राजा स्वयम् आगतम् आलोक्य। तदा तेजस्वी महाबलः सूर्यपुत्रः वचनम् अवदत्। स सर्वज्ञः सर्वदर्शी धर्मविदां श्रेष्ठः। तव आगमनेन वयं शुद्धाः पुण्यश्च जाताः, प्रभो। यत् कार्यं, येन, यच्च ते मनसि, तत् सर्वं वद। त्रिषु लोकेषु दुर्लभं यत् तव प्रियं, तत् अपि वद। धर्मस्य तानि वचनानि श्रुत्वा धर्मज्ञः नारदः उवाच। नारद उवाच— सत्यम्, तपः, क्षमा, धैर्येण निःसंशयं फलं लभ्यते। त्वदन्यः कोऽपि नास्ति यो भावग्रहणकृत् कृतज्ञश्च।