ततः स उत्तमयानैः सह स्वैः अनुयायिभिः परिचारकैः च सम्प्रयुक्तः, देवस्थानं प्रति प्रस्थितः, देवैः सत्कारं प्राप्नुवन्। सः स्वार्थं सम्प्राप्य, यत्र यत्र गच्छति, तत्र तत्र लोके सदा तृप्तः भवति। न केवलं एकां कन्यां ददाति, न च केवलं एकं यज्ञं करोति—यः दृढव्रतः सः तत्र सहस्राणि दशसहस्राणि च वर्षाणि आनन्दं कुर्यात्। सः प्राणिसु दयालुः, तस्मै पूजनं विधीयताम्। ततः, अनन्तरं, सः सर्वैः जनैः सम्मानितः पुनर्जन्म लभते। यः पुनः पुनः दानं दत्तवान्, तस्मै पूजनं विधीयताम्। सः हस्तेन तं स्पृशति, सौम्यं शीतलं च। चत्वारि महापद्मानि तत्र सदा तिष्ठन्ति। सः रम्यस्त्रीसम्पन्नकुले जन्म लभते। एषः अस्माकं पार्श्वं गच्छतु, तस्मै पूजनं विधीयताम्। तत्र सहस्राणि पात्राणि गोदुग्धपूर्णानि सन्ति। ततः सः तत्र प्रविशतु यत्र जनाः मत्सररहिताः सन्ति। महातपस्वी रम्याभिः स्त्रीभिः सेवितः अस्ति। एषा अपि अन्योक्तिः, यत् चित्रगुप्तेन उक्तम्। ते अमृतं वहन्ति, पृथिव्याम् विचरन्ति। तद् शुद्धतमं शुद्धानां, पोष्याणां पोषणम्। सर्वे देवाः महेश्वरः च दुग्धेन तुष्टाः। एकेन दानेन ते त्रयोदशवर्षाणि प्रसन्नाः। पञ्चगव्यपानात् अश्वमेधफलम् प्राप्तम्। मरुतः दन्तेषु तिष्ठन्ति, सरस्वती जिह्वायाम्। साध्याः सर्वेषु सन्धिषु, चन्द्रसूर्यौ नेत्रयोः। सर्वतीर्थानि अधोश्वासे, जाह्नवी प्रवाहे। ऋषयः रोमकूपेषु, पद्मधारी गोमये। धैर्यं, धृतिः, शान्तिः, पोषणम्, वृद्धिः च। यत्र गावः सन्ति, तत्र ज्ञानं, शान्तिः, विवेकः, परमसमृद्धिः च। यत्र यत्र लोके गावः दृश्यन्ति, तत्र देवाः देवेशेन सह। सर्वेषु रूपेषु, प्रियाः गावः इच्छितरूपे तिष्ठन्ति। तत्र स्त्रियः पुरुषाः च, सुसंस्कृताः सुरक्षिताः च। ते विविधैः सुखैः, सहस्रैः रमन्ते। तत्र विविधानां भोज्यानां, भोजनानां च विपुलता। सः तत्र शुभाक्ष्यः रम्यास्त्रियः अपश्यत्। अन्यत्र उद्यानेषु, पुण्यगृहेषु, अन्ये अपि दृष्टाः। ह्यः सूत्रैः कृतं कौशलं, उत्तमरत्नैः भूषितम्। ततः सर्वं कर्मफलम् एतत् महत् दृष्ट्वा। एवं श्रीवराहपुराणे 'संसारस्य शुभफलोत्पत्तिर्' इति षड्दशोऽधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, संसारपुरुषस्य मोहवृत्तान्तः, एषा अन्याः, हे महाभाग, नारदस्य कलहप्रियस्य। सः पृच्छन्, तस्य महात्मनः पूर्वकर्माणि कीर्तितानि।