वराहपुराणम्

एकः पुरुषः, यो ब्राह्मणस्य, गोवः वा, राज्यस्य वा निमित्तं प्राणान् त्यजति, स तत्र दिव्यभावं प्राप्त्वा एकं कल्पं स्वर्गे निवसति। स सर्वदा महादानपरः सर्वभूतानां प्रति करुणावान् च भवति। अस्मिन महात्मनि, मया यथानियमितं, पूजाऽनुष्ठानं कर्तव्यम्। स पितृलोकं परित्यज्य स्वर्गं गच्छतु। शङ्खदुन्दुभिनादैः जयशब्दैः च, स भाग्यशाली इन्द्रस्य दुर्गमं लोकं प्राप्नुयात्। तत्र इन्द्रः सह शतशः पुण्यैः तं प्रतीक्षते। यावत् तस्य पुण्यं तावत् स स्वर्गे हर्षं अनुभवति। यः रत्नभूषितं वंशीं सर्वगुणैः भूषितां ददाति, स भाग्यवान् नित्यं देवेश्वरं यजति। स सर्वशक्त्या युक्तः द्विजातिभ्यः समुपपादितवान्। तेन रम्यं रुद्रलोकं युगपर्यन्तं स्थास्यति। स मधुमिश्रितं शर्करायुक्तं द्विजातिभ्यः दत्तवान्। स सुवर्णभूषितां, दुग्धपूर्णां, शुभां वयस्यां गाम् दत्तवान्। तस्य लेखं दृष्टवान् अहम्—त्रिकोटि वर्षाणि स्वर्गे तस्य निवासः। सुवर्णदाताः देवेषु घोष्यन्ते। तत्र स महात्मा यद् यत् इच्छति तत् सर्वं लभते। स पितृभिः सह गच्छतु, येन तस्य पितरः तुष्टाः। स पुण्यात्मा सर्वभूतहिते रतः महतीं इच्छां करोति। यो भूमिं द्विजातिभ्यः दत्तवान्, स स्वर्गं गच्छतु। कामभोगैः सम्मानितः, स पुरुषश्रेष्ठः। एवं पुण्यपापविवरणं संसारे फलवर्णनं नाम द्विशतपञ्चमोऽध्यायः श्रीवराहपुराणे समाप्तः। अधुनाऽधिकारः पुण्यफलबोधस्य आरभ्यते—चित्रगुप्तस्य वचनं यथाश्रुतम्। सः, यः सर्वातिथीन् स्वागतं करोति, आत्मनिग्रहवान्, सर्वभूतानां प्रति करुणावान् च, तं मुक्त्वा मुक्त्वा, हे महादूत, धर्मस्य निर्णयः एषः। पापात्मानः, पापकृत्यविकारिताः, मम समीपे स्थास्यन्ति। तस्मै दिव्यासनं दत्तव्यम्, तथा अन्यानि वाहनानि; यद् यद् मनसि इच्छति, तत् सर्वं दत्तव्यम्। एतत् सर्वं शीघ्रं दातव्यम् धर्माधिपतेः आज्ञया। स भाग्यवान् स्वजनसमेतः, सर्वं दृष्ट्वा भुञ्जीत। ततः उत्तमवाहनैः, अनुयायिभिः सेवकैः च सह, स देवस्थानं गच्छति, देवैः पूजितः। स प्रयोजनं प्राप्त्वा, यत्र यत्र गच्छति, तत्र तत्र सदा तृप्तः भवति। न केवलं यः एकां कन्यां ददाति, न वा एकं यज्ञं करोति—सत्यनिष्ठः तत्र सहस्राणि दशसहस्राणि च वर्षाणि रम्यते। स भूतानां प्रति करुणावान्; तस्मै पूजाऽनुष्ठानं कार्यम्। ततः पश्चात्, स सर्वैः जनैः सम्मानितः पुनर्जन्म लभते। यः पुनः पुनः दानं दत्तवान्, तस्मै पूजाऽनुष्ठानं। स हस्तेन स्पृशति, शीतलस्निग्धेन। तत्र चत्वारः महापद्माः सदा तिष्ठन्ति। एवं पुण्यकृत्यस्य फलोत्कर्षः चित्रगुप्तस्य वचनेन श्रीवराहपुराणे दिव्यकथायां वर्णितः।