श्रीवराहपुराणस्य संसारकाण्डे दूतप्रेषणाख्यं द्विशतचतुर्विंशाधिकद्विशततमं अध्यायं समाप्य, पुण्यपापफलवर्णनं प्रवर्तते। तत्र, प्राचीनकालात् ब्रह्मणः वचनं शृण्वन्तु विप्राः—सर्वेभ्यः भूमिपतिभ्यः कथ्यते, "एषः भवतः मुक्तः स्यात्, स्वर्गं गच्छतु।" सर्पोऽपि शीघ्रं परमां गतिम् आप्नोतु। ये दुःखिता, रुदन्ति, पुनः पुनः भाषन्ते, ये धर्मपत्नीं त्यक्त्वा अधार्मिकाः, पुत्रपौत्रविहीनाश्च, एते सर्वे गताः आगताश्च विमुच्यन्ताम्। य एव सर्वधर्मान् सम्यक् पालयन्ति, समृद्धौ चापदां च, तस्य परमधार्मिकस्य, रम्याङ्गनायाः शयने, स्वर्गे दुःखरहितं, अक्षयम् आवासं स्यात्। यो ब्राह्मणार्थं, गावः वा राज्यस्य कृते म्रियते, स तत्र दिव्यः भूत्वा कल्पमेकं वसति। यः सततं दानशीलः, सर्वभूतानां करुणावान्, तस्मै महात्मने मया निर्दिष्टं पूजनं कर्तव्यम्। सः पितृलोकं विहाय स्वर्गं यातु। शङ्खदुन्दुभिनिनादेन, जयेन च, सः पुण्यात्मा देवराजस्य दुर्गमं लोकं प्राप्नुयात्। तत्र शतगुणधर्मयुक्तेन इन्द्रेण सह सः प्रतीक्ष्यते। यावत् पुण्यं तावत् स्वर्गे मोदते। यः सर्वगुणैः भूषितं रत्नवेद्यं वंशीं ददाति, स भाग्यशाली सदा देवाधिदेवस्य स्थानं गच्छतु। सः सर्वशक्त्या युक्तः द्विजातिभ्यः सम्पूर्णं दत्तवान्। तेन रुद्रलोका रम्या युगपर्यन्तं स्थास्यन्ति। मधुशर्करापूर्वकैः द्विजातिभ्यः सः दत्तवान्। नवयौवना, सुवर्णाभरणा, क्षीरपूर्णा, शुभा धेनुः तेन दत्ता। तस्य लेखं दृष्टवान्—त्रिकोटिवर्षाणि स्वर्गे वसति। सुवर्णदातृ देवेषु घोष्यताम्। तत्र सः महात्मा यद् इच्छति तत् प्राप्नोति। पितॄन् तृप्त्वा, पितामहैः सह सः यान्तु। सः पुण्यात्मा सर्वभूतहिते रतः, महतीं कामनां कामयते। द्विजातिभ्यः भूमिदानकर्त्ता स्वर्गं गच्छतु। विविधैः कामोपभोगैः सत्कृतः, एषः पुरुषश्रेष्ठः। एवं पुण्यपापफलवर्णनाख्यं द्विशतपञ्चविंशाधिकद्विशततमं अध्यायं श्रीवराहपुराणे समाप्तम्। अनन्तरं पुण्यकर्मणां फलोत्पत्तिवर्णनं चित्रगुप्तस्य संदेशरूपेण प्रवर्तते, यथा श्रुतम्। सः, सर्वातिथिसत्कारशीलः, दमशीलः, सर्वभूतानां करुणावान्—एवंविधं जनं, "मुक्तः स्यात्, मुक्तः स्यात्, हे महाकिंकर! धर्मस्य निर्णयोऽयं," इति निर्दिश्यते। पापकर्मणा विकृताः दुष्टाः मम समीपे स्थास्यन्ति। तस्मै दिव्यासनं, वाहनानि च, यानि यानि मनसा कामयते, तानि तानि दत्तानि स्युः। एतत् सर्वं शीघ्रं धर्मराजाज्ञया दातव्यम्। सः पुण्यात्मा स्वजनसहितः, तत्र दृश्य, भुञ्जीत च।