धर्मराजस्य वरादेशः यः मया पूर्वं उद्घोषितः, तस्य अनुशासनं सर्वे शृण्वन्तु। त्रिरात्रं वा चतुर्ऋात्रं, षड्रात्रं वा दशरात्रं—एवं काले यथायोग्यं व्यतीते, ततो मोक्षं प्राप्स्यथ। यदा यत्र अहं तिष्ठामि, यावत् कालं अहं स्थास्यामि, तदा पूर्ववद् यथाश्रुतं उपदेशः मया दत्तः। अतः, मम आज्ञया यथोचितं प्रयत्नेन सर्वे कार्यं कुर्युः। अतः, ऋषिभ्यः तथा स्त्रीभ्यः गच्छन्तु, हे महाबलाः। यथाकालं न गच्छेत्, तदर्थं यद् वक्तव्यं तत् सर्वं कुर्युः। मृत्युसहितं विशेषतः मम उपदेशः भवतः। यथा रुद्रः स्वयम् उक्तवान्, तथा शचीपति शक्रः अपि उक्तवान्। एवं 'दूतप्रेषण' नाम द्विशतचतुर्थोऽध्यायः सम्पूर्णः, यः पुण्यश्लोकस्य वराहपुराणे संसारे प्रकीर्तितः। अधुना, शुभाशुभकर्मणां फलवर्णनं प्रवर्तते। शृण्वन्तु ब्राह्मणाः, प्राचीनकालात् अस्य अन्यस्य भाषणस्य श्रवणं कुर्युः। भूमिपालाः, एषः भवतः जनः मुक्तः स्यात्, स्वर्गं गच्छतु। सर्पः अपि शीघ्रं परमं पदं प्राप्नुयात्। यः दुःखी, रोदनशीलः, पुनः पुनः भाषमाणः—यः धर्मपत्नीं त्यजति, अधर्मी, पुत्रपौत्रविहीनः—एते सर्वे मुक्त्यर्थं, गताः आगताः च, विमुक्ताः स्युः। समृद्धौ विपत्तौ च, ये सर्वधर्मान् धारयन्ति, तेषां पुण्यं स्थिरं भवति। सुन्दरस्त्रियाः उत्तमाङ्के, परमधार्मिकः, स्वर्गे दुःखरहितं अक्षयं वासं प्राप्नोति। यः ब्राह्मणार्थं, गौः, राज्यार्थं वा मृत्युम् उपगच्छति, सः दिव्यः भूत्वा कल्पपर्यन्तं तत्र वसति। सः सदा दानशीलः, सर्वभूतानां कृपावान्। अस्य महात्मनः, मया यथानियमं पूजनं विधीयते। पितृलोकं परित्यज्य, सः स्वर्गं गच्छतु। शङ्खनादैः, मृदङ्गैः, जयैः च सह, सः इन्द्रस्य दुरापं लोकं गच्छतु। तत्र इन्द्रः, शतगुणैः पुण्यैः सह, तं प्रतीक्षते। यावत् पुण्यं तिष्ठति, तावत् सः स्वर्गे हर्षं अनुभवति। यः सर्वगुणैः भूषितं मणिवेष्टितं वंशीं ददाति, सः भाग्यशालीः सनातनं देवेशं गच्छतु। सः सर्वशक्त्याः सहितः, द्विजातिभ्यः सर्वं दत्तवान्। तेन रम्यः रुद्रलोकः युगपर्यन्तं तिष्ठति। सः द्विजातिभ्यः मधुशर्करायुतं दत्तवान्। युवा शुभा गौः, पयस्विनी, सुवर्णेन भूषिता, तेन दत्ता। मया तस्य लेखः दृष्टः—त्रिकोटीवर्षाणि स्वर्गे स्थित्वा। सुवर्णदाताः देवेषु घोषितः। तत्र सः महात्मा यद् इच्छति तत् प्राप्नुयात्। पितृभिः सह गच्छतु, येन पूर्वजाः तृप्ताः। सः पुण्यात्मा, सर्वभूतहिते रतः, महान् कार्यं इच्छति।