चित्तैः संक्लिष्टैः ताः स्त्रियः पशुवपुषि मानुषे वा प्रविशन्ति। दानदानेन, संग्रहणेन, ग्रहणेन वा, बलात् स्वभावेन वा, याः स्त्रियः तथा आचरन्ति, ताः एवम् एव प्रविशन्ति। ये च धर्मलक्षणसम्पन्नान् गुणशीलान् शुचीन् जनान् हिंसन्ति, ते नरकं भयंकरं महापापपूर्णं अनुभूत्वा, तत्र भयाकुलाः सन्तः, यदा तेषां कर्मक्षयः सम्पद्यते, तदा ते पुनरपि मनुष्यत्वं प्राप्नुवन्ति, तु कठिने जन्मनि। तत्र ते वेश्याशु, द्यूतकारेषु, छद्मकारेषु, सुरापाकेषु च जायन्ते। केचन तत्र लज्जाहीनाः तिलकधारिणः, वा शण्डाः सन्ति। स्त्रीणां च याः अतिविलासिन्यः, ताः तद्विधं स्वभावं, तद्वचनं, तद्रसम् एव गृह्णन्ति। ये पुरुषाः सौभग्ये अतिप्रसक्ताः, ते विकृतवपुषः भवन्ति। अधमाः पुरुषाः शरीरमनोवेदनां निश्चितं अनुभवन्ति। अग्निं, तीक्ष्णद्रव्याणि, नद्यः च ते नूनं प्राप्नुवन्ति, असंशयं। मया यत् उक्तं सर्वं साधनीयम् एव। एवं श्रीवराहपुराणे पापसमूहमाहात्म्यवर्णनं नाम द्विशतत्रयं तृतीयं च अध्यायः समाप्तः। अथ दूतप्रेषणवर्णनं प्रवक्ष्यामि। अहं तस्य वचनेनान्यदपि श्रुतवान्। स दूरस्थः—किं कर्तव्यम्? अस्य कर्मणः न अन्तः विद्यते। किं स लज्जितः? किमपि ज्ञातमस्ति? किमर्थं स पृष्ठतः स्थितः? शीघ्रं गच्छ, पुनरपि तत्र प्रतिगम्य एनं आनय। किं वदसि, मूढे? अस्य विवाहः प्रवर्तमानः। किं दोषकरं वदसि? क्षणं प्रतीक्षस्व। त्वं तां 'पतिव्रता', 'साध्वी' इति कथयसि, पुनः गुह्यं वदसि। कथं स आनय्यते, जानन् स भोगेच्छुं? कथं, हे हरि? यूयं सर्वे धर्मिष्ठाः, अहं तु केवलं क्रूरकर्मा। त्वं शीघ्रं सर्पः भव, त्वं व्याघ्रः, त्वं च कृमिः। यूयं नरकं प्रविष्टाः, व्याधिभिः पीडिताः, तीव्रज्वरः जले च भीषणमकरः भव। त्वं प्रचण्डवातरोगः भव, अपरः जलोदरो भव। त्वं शीघ्रं मूढता भव, पुनः विघ्नः भव। कालः यथायोग्यं यथादृष्टं तिष्ठतु। यूयं स्वकर्म कृत्वा ततः मोक्षं प्राप्स्यथ। धर्मराजस्य यः वरादेशः मया उक्तः— त्रिरात्रं, चतुर्नक्तं, षड्रात्रं, दशरात्रं वा— यथायोग्यं कालं गत्वा, ततः मोक्षं प्राप्स्यथ। यदा यः कालः मम अस्ति, यावत् अहं तिष्ठामि— पूर्ववत् मया यथाश्रुतं निर्देशः कृतः। तस्मात् मम आज्ञया यत्नेन तथा आचरितव्यम्। तस्मात् ऋषीणां च स्त्रीणां च प्रतिगच्छत, हे वीर्यवन्तः। यत् वक्तव्यं तत् कुरुत, यथा योग्यः कालः न गच्छेत्। विशेषतः मम आज्ञा मृत्युना सह उक्ता। यथा रुद्रः स्वयम् उक्तवान्, तथा शचीपतिना इन्द्रेण उक्तम्।