तस्याः सन्तानं न शोभनरूपं न शुभलक्षणयुक्तं भविष्यति। तेषां च लोके निपक्वं दुःखमयं भीषणं शब्दमिव व्याप्तं दृश्यते। तत्र न शोभा, न गुणः, न बलं, न च चारित्र्यं विद्यते। एते कर्मविनाशकाः तृणसमानाः तु भवन्ति। सत्कर्मणां क्लेशेषु ते अत्यन्तं मोहिताः सन्ति। यानि यानि कर्माणि कुर्वन्ति, सर्वेषु तेषु क्षयमेव प्राप्नुवन्ति। यदप्यकुशलं कर्म, तदेव तस्मिन्नेव देशे वर्धते। सुभृष्टवर्षेऽपि तेषां क्षेत्रं त्याज्यम् इति निगद्यते। तेषां मानवयोनिरेव न सुखाय, न मोक्षाय भवति। ये चौर्यकर्मणि प्रवृत्ताः, ते केवलं दुःखपरम्परां अनुभवन्ति। चित्तविक्षेपेण ते पशुषु वा पुनरपि मनुष्ययोनिरेव प्रविशन्ति। येन कर्मणा—दानेन वा संग्रहणेन वा हरणेन वा—ते दोषं प्राप्नुवन्ति। बलात् स्वभावतः वा याः नार्यः एवं कुर्वन्ति, ताः अपि तत्र पतन्ति। ये जनाः पुण्ययुक्तान् शुद्धान् धर्मलक्षणसम्पन्नान् जनान् हिंसन्ति, ते महानरकं पापपूर्णं भीतिसंयुक्तं अनुभूय, कर्मक्षये कृते, कठिने मानवयोनिरेव पुनः जन्म प्राप्नुवन्ति। ते व्यभिचारिणां, द्यूतकाराणां, कपटिकानां, सुरापाकानां मध्ये जायन्ते। केचन तत्र निर्लज्जाः तिलकचिह्निताः वा, वपुर्हीनाः वा दृश्यन्ते। स्त्रीणां मध्ये अपि याः अतीव विषयासक्ताः, ताः तद्रूपं तद्वचनं तद्भोगं च लभन्ते। ये पुरुषाः अत्यधिकं सौभाग्ये आसक्ताः, ते विकृतरूपाः दृश्यन्ते। अधमपुरुषाः शरीरिकमानसिकदुःखं निश्चितं अनुभवन्ति। अग्निं, कषायं, नद्यः च ते नूनं प्राप्नुवन्ति, अत्र संशयो नास्ति। यत्सर्वं मया उक्तं, तत्सर्वं साधनीयमेव। एवं पापसमूहवर्णनं नाम त्रयोदशाधिकद्विशततमोऽध्यायः श्रीवराहपुराणे समाप्तः। अथ दूतप्रेषणवर्णनं प्रवक्ष्यामि। तत्रापि अन्यं वृत्तान्तं तस्मात् श्रुतवती। स दूरस्थः—किं कर्तव्यमिति चिन्त्यते, तस्य कार्यस्य नान्तः। स किं लज्जितः? किमपि प्रकाशितमस्ति? कुतः स पृष्ठतः स्थितः? शीघ्रं पुनः तत्र गत्वा तमानीतव्यं। किं मन्दमते वक्तुमर्हसि? तस्य विवाहः प्रवर्तते। किं दोष्यं वक्तुमर्हसि? किञ्चित् प्रतीक्षस्व। त्वं तां पतिव्रतां पुण्यशीलां वदसि, पुनः गोप्यं वचः कथयसि। स कथं आनयनीयः, स्नेहं कर्तुमिच्छति, हे हरि, कथं? यूयं सर्वे धर्मिष्ठाः, अहमेव क्रूरकर्मा। त्वं शीघ्रं सर्पः भव; त्वं व्याघ्रः; त्वं चोरगः। नरके रोगपीडितः प्रविष्टः, भीषणज्वरः, जलमध्ये घोरमकरः भव। उग्रवातव्याधिर्भव, पुनः जलोदरः भव। शीघ्रं मूढता भव, पुनः विघ्नः भव। समयः यथायोग्यं यथादृष्टं तत्रैव तिष्ठतु। युष्माभिः कृतकर्मभिः अनन्तरं मोक्षः लभ्यते। एवं तदिदं सम्यगनुपूर्व्येण, श्रीवराहपुराणे पापसमूहवर्णनं च दूतप्रेषणवर्णनं च सुसम्पन्नम्।