ये दुष्टाः सर्वजनान् पीडयन्ति, ग्रामवञ्चकैः सह दुःखाय प्रवर्तन्ते। यथाकालं ये चौर्येण लोकस्य क्लेशं कुर्वन्ति, तादृशाः पुरुषाः, ये च जीवेषु मिथ्याभियोगकौशलसम्पन्नाः, धर्मव्यवहारे च हानिं कुर्वन्ति, ये च निक्षेपहरणेषु, मोहकरणेषु च प्रवर्तन्ते, ते पुनः पुनः भीषणेषु नरकेषु स्थाप्यन्ते। यदा तेषां कर्मक्षयः सम्पद्यते, तदा ते मानवयोनिं प्राप्नुवन्ति। यस्मिन्नेव देशे चौरभीतः, क्षुधाभीतः, राजभीतः वा अस्ति, यत्र च देशेऽपि आपदः, नगरेषु लोभः च सन्ति, तत्र ते बहुशः दुःखैः पीड्यन्ते, गर्भवासेन क्लिश्यमानाः। तेषां शरीराणि शिरासु विवृतानि, विकृतानि, वातरोगपीडितानि च भवन्ति। तेषां सन्ततयः न शुभरूपाः, न शुभलक्षणयुक्ताः। लोके च ते पक्वाः, दुःखिता, भीषणनादवत् दृश्यन्ते, न शोभायुक्ताः, न गुणवन्तः, न बलवन्तः, न च चरित्रवन्तः। एते कर्मनाशकाः, तृणवत् तुच्छाः भवन्ति। पुण्यकर्मणाम् अपि क्लेशे महान् मोहो जायते। यानि कर्माणि कुर्वन्ति, सर्वत्र हानिप्राप्तिः एव। यदपि कुर्वन्ति पापकर्म, तदेव तस्मिन्नेव देशे वृद्धिं यान्ति। वृष्टौ अपि तेषां क्षेत्रं परिहर्तव्यम्। तेषां न सुखं, न मोक्षः मानवयोनिरेव। चौर्यकर्मणि प्रवृत्तानां दुःखपरम्परा एव। तेषां चित्तानि विक्षिप्तानि, तदा तिर्यक् वा मानवयोनिं वा प्रविशन्ति। तेनैव कर्मणा—दानं, सङ्ग्रहणं, ग्रहणं वा—बलात् वा, स्वभावेन वा, ताः स्त्रियः अपि यथैवं कुर्वन्ति। यः कश्चन पुण्यशीलान्, शुद्धान्, धर्मलक्षणयुक्तान् जनान् हिंसति, स नरकं गत्वा, महाभयेन, महापापेन च पूर्णः, तत्र अनुभव्यानन्तरं, कर्मक्षये, कठिने मनुष्ययोनि पुनः प्राप्नोति। तत्र वेश्यासु, जूयेषु, धूर्तेषु, सुरापेषु च जायते। केचित् लज्जाहीनाः, तिलकचिह्निताः, वा क्लिबाः। स्त्रीणां मध्ये अपि याः अतीव विषयासक्ताः, ताः तादृशं स्वभावं, तादृशं वचनं, तादृशं भोगं च प्राप्नुवन्ति। ये पुरुषाः स्वलाभे अतिशयेन आसक्ताः, ते विकृतरूपिणः भवन्ति। अधमाः मनुष्याः शरीरेण च मनसा च दुःखं अनुभवति। ते नूनं वह्निं, क्षारं, नद्यः च प्राप्नुवन्ति—नात्र संशयः। एतत् सर्वं मया उक्तं सम्पूर्णं साधनीयम्। इति श्रीवराहपुराणे पापकुलसमाख्यायां द्विशतत्रितमेऽध्याये समाप्तिः। अथ दूतप्रेषणवर्णनं प्रवक्ष्यामि। अहम् अपि तस्मात् पुरुषात् इदं अन्यदाख्यानं शुश्रावम्। स दूरस्थः—किं कर्तव्यम्? अस्य कर्मणः न अन्तः। किम् स लज्जितः? किंचित् प्रकटितं किम्? कुतः स पृष्ठतः स्थितः? गच्छ, शीघ्रं पुनरपि तत्र प्रतिगच्छ, तम् आनय। किं त्वं मूढ, वदसि? तस्य विवाहः प्रवर्तमानः।