यत्र वाच् स्वरहीना, अनन्तरूपा, अर्थहीना च दृश्यते, तत्र तैः व्यक्तैः, ये निरर्थकं भाषन्ते, अन्यायिनः, कठोराः, चपलाः च, अन्येषां भ्रष्टिः क्रियते। ये तु परेषां गुणश्रवणं न सहन्ते, तैः अधमयोनिṣu, अनेकविधरूपे, कीटपक्ष्यादिषु जन्म स्वीकृतम्। तत्र दुष्कृतिनः दीर्घकालं घोरं च तापं अनुभवन्ति। ते तत्र तिरस्कृताः, अगण्याः, मनोभ्रान्ताः, कीर्तिहीनाः च भवन्ति। मित्रान् परित्यज्य, स्वजनैः त्यक्ताः, अन्येषां पापानि तेषां शिरसि पतन्ति। एषा पापवाक्प्रवृत्तीनां दुःखपरम्परा। तैः चौर्यकर्माणि, बलात्स्वीकृत्य, सर्वजनान् पीडयन्ति, दीनान् ग्रामवञ्चकान् च दुष्कृत्य कर्षन्ति। समयागतः, ये चौर्यं कुर्वन्ति, जगतः दुःखाय कारणं भवन्ति, तैः, ये जीवेषु मिथ्याभियोगे कुशलाः, न्याये हानिकारिणः, उपनिधीनां अपहरणं, मोहजननं च कुर्वन्ति, ते पुनः पुनः घोरनरकेषु स्थाप्यन्ते। कर्मक्षये, मानवयोनि पुनः लभ्यते। यत्र भूमौ चौरभीति, क्षुधाभीति, राजभीति च दृश्यते, तत्र नगराणां लोभः, भूमीनां आपदः, दुःखसम्बाधः, गर्भवासदुःखेन क्लिष्टाः भवन्ति। तेषां शरीराणि शिरासु प्रकाशितानि, विकृतानि, वातरोगपीडितानि च। तेषां अपत्यं न शुभरूपं, न शुभलक्षणयुक्तं भवति। लोकमध्ये, पक्वं दुःखितं, भीषणं शब्दवत्, तेषां रूपं, गुणः, बलम्, चरित्रं च नास्ति। एते कर्मनाशकाः, तृणवत् तु क्षुद्राः भवन्ति। सत्कर्मणाम् क्लेशे, ते अत्यन्तं मोहिताः। यत् कर्म कुर्वन्ति, सर्वत्र तेषां ह्रासः। यत् अशुभं कर्म, तद् भूमौ वर्धते। सत् वर्षे अपि तेषां क्षेत्रं वर्जनीयम्। तेषां मानवजीवने न सुखं, न मोक्षः। चौर्यकर्मणि प्रवृत्ताः केवलं दुःखपरम्परां अनुभवन्ति। तेषां मनः विक्षिप्तम्, पशुयोनि वा मानवयोनि वा प्रविशन्ति। तेनैव कर्मणा—दानेन, संग्रहणेन, ग्रहणेन वा—बलात् वा, स्वभावेन वा, स्त्रियः अपि यः एवं कुर्वन्ति। ये सत्कर्मयुक्तान्, शुद्धान्, धर्मलक्षणयुक्तान् जनान् पीडयन्ति, तैः नरकानुभवः, महाभययुक्तः, महापापयुक्तः च। कर्मक्षये, मानवयोनि पुनः लभ्यते, तु कठोरावस्थायाम्। वेश्यासु, जुवेषु, कपटेषु, सुरासु च जन्म लभ्यते। केचित् निर्लज्जाः, तिलकचिह्निताः, वा शाण्डाः च भवन्ति। स्त्रीषु, ये अत्यधिकं कामानुग्रहं कुर्वन्ति, तैः तादृशं स्वभावं, तादृशं वचनं, तादृशं सुखं च अनुभव्यम्।