वराहपुराणम्

नरकगत्यां पुनः पुनः तैः देहजं मनसि च दुःखमभ्यनुभूयते। ये तु मनुष्येषु सर्वपापिष्ठाः, ते तीव्रपार्श्वशूलादिभिः उदररोगैः पीड्यन्ते। ये चैकपक्षविकलाः, कण्ठग्रहणपीडिताः, एकाक्षिणः, विकृतनखाः, व्याधिभिः क्लिश्यमानाः, तेषां कर्मानुसारतः तथैव जन्म भवति। कुष्ठरोगेण मांसपातनं, श्वित्ररोगश्च, सर्वं स्वकर्मफलात् एव लभ्यते। ये गर्भशूलपीडिताः, नेत्रशूलपीडिताः, श्वासरोगिणः, हृदयशूलपीडिताश्च, गुप्तशूलान्विताश्च, ते कटुकदुःखदायकैः अनेकैः घोररोगैः अभिभूयन्ते। तत्र यमदूताः सत्यनिषेधिनः, मिथ्यावादिनः, क्रमशः ताडयन्ति। तेषां चतुर्विधं मिथ्यावाक्यं परिगण्यते। रहस्यं वा अतरहस्यं वा, परदूषणं, परिभाषणं च, यत् वाक्यं स्नेहविनाशकं, कठोरं, व्रतनाशकं, स्वरहीनं, नानारूपमर्थरहितं च, एवमेतत्। ये च वाचालाः, अन्यायिनः, कठोरवदनाः, कपटी च, ते परानपि दूषयन्ति। ये च परगुणश्रवणे असहिष्णवः, तदनन्तरं अधमयोनिषु, अनेकस्वरूपेषु कीटपक्षिसंज्ञिषु, पुनर्जायन्ते। तत्र तु दुष्कृतिनः दीर्घकालं घोरदुःखेन पच्यन्ते। तत्र ते तिरस्कृताः, अप्रतिष्ठिताः, मोहग्रस्तमानसाः, कीर्तिहीनाश्च भवन्ति। बन्धून् परित्यज्य, स्वजनैः परित्यक्ताः, अन्येषां पापानि तेषां मूर्ध्नि पतन्ति। मिथ्यावादिनां एष एव दुःखपरम्परा। ते चौर्यकर्माणि कुर्वन्ति, बलात् वस्तूनि ह्रियन्ति। सर्वजनान्, दीनान्, ग्रामदुष्टांश्च पीडयन्ति। समये तु ये चौर्येण लोकं पीडयन्ति, ते पुरुषाः, ये च भूतविषये मिथ्याभियोगकुशलाः, न्याये च हानिकारकाः, अमानतिकारिणः, मोहमूलकाः च, पुनः पुनः घोरनरकेषु स्थाप्यन्ते। तेषां कर्मक्षये मानवत्वं लभ्यते। येषां भूमौ चौरभीतः, क्षुधाभयम्, राजभीतिः वा दृश्यते, येषां भूमिषु आपदः, नगरेषु लोभः च, ते बहुदुःखपीडिताः, गर्भवासदुःखेन क्लिश्यन्ति। ये तु शिरासु विकटदेहाः, विकृतरूपिणः, वातरोगपीडिताश्च, तेषां सन्ततिः न शुभरूपा, न शुभलक्षणयुक्ता भवति। लोके च ते दुःखपूर्णं, भीषणं, दुःखदं शब्दमिव, रूपे, गुणे, बलव्रतेषु च हीनाः दृश्यन्ते। ते कर्मविनाशकाः, तृणसमानाः, तुच्छाः भवन्ति। पुण्यकर्मणां क्लेशे ते महान् मोहं प्राप्नुवन्ति। यानि कर्माणि कुर्वन्ति, सर्वेषु अपि पतनं प्राप्नुवन्ति। यदपि अशुभकर्म, तद्विस्तारितं तेषां भूमौ भवति। वृष्टिसम्पन्नेऽपि तेषां क्षेत्रं त्याज्यम्। तेषां मानवत्वे न सुखं, न मोक्षः च विद्यते। ये चौर्यकर्मणि प्रवृत्ताः, ते केवलं दुःखपरम्परां अनुभवन्ति।