नराधमः यो भूमिं चोरयति, स तीव्रान्तरदुःखैः पीडितः भवति। स दीर्घकालं बद्धः मम लोकं गच्छति, तत्र तीव्रतृष्णया किल बन्धनं प्राप्य दुःखितः स्याद्। सप्तधा जन्मानि एकं च जन्म प्राप्त्वा, स पाकः भवति। ततः पापात्मा कुक्कुटरूपं गत्वा मलभक्षकः भवति। सहस्रजन्मानि सहस्रकर्माणि च कृत्वा, मानवजन्मं लभते। तत्र सहस्रवर्षाणि भ्रमित्वा, ततः तस्मात् प्रदेशात् मुक्तः सूकररूपेण जन्म लभते। यं यं जन्मं प्राप्नोति, तस्मिन्नेव रूपे अन्यैः खाद्यः भवति। पुनः मानवजन्मं प्राप्त्वा, श्वपदध्वं पुनः प्राप्नोति। यः अवशिष्टान्नदातः, पापाचारः, अधर्मचारी च, तथा पतिताचारिणी स्त्री, पतिसंविभागिनी, सापि श्वा भवति, ततः सूकरी। तस्याः सुखं नास्ति, दुःखैः पीडिता भवति। तेषां खाद्यं, भोज्यं, पेयं च न दत्तं भवति। अतः स्वहिताय एव आचारः कर्तव्यः; मम समीपे पापबुद्धिः अस्ति। तं सर्वकर्मकृतं पापं विनाशय। ततः तं दस्युजन्मनि क्षिप्त्वा, पापबुद्धिः भवति। अनन्तरं सर्वपापकर्मकर्ता भवति। गजः, अश्वः, शृगालः, सूकरः, बकः वा भवति। दशसहस्रवर्षाणि यावत्, पुनः मानवजन्मं लभते। परंतु यौवनं न प्राप्त्वा, शेषकर्मक्षये मृत्युं प्राप्नोति। प्राणिनां विनाशे, पापं पुण्यं च संनिहितं भवति। एवं आद्याद् कर्मणां विपाकः सत्यं, स्वयम्भुवाऽनुगृहीतः। एवं द्विशतद्वयं द्वितीयं अध्यायः समाप्तः, यत्र 'नरककर्मणां परिणामवर्णनं संसारचक्रे' इति श्रीवराहपुराणे। अथ पापसमूहानां गणना आरभ्यते—चित्रगुप्तः अन्यानि पापानि अपि वर्णयति। ये धर्महीनाः, स्वसंयमहीनाः, तमोमार्गानुगाः, ये राजद्वेषिणः, गुरुद्वेषिणः, ते सर्वे निन्द्याः। ये हिंसासुखाः, क्रूराः, अपवादिनः, कार्यभङ्गकाः, ये वनदाहकाः, च मांसविक्रयिणः, तेषां कर्मक्षये मानवजन्म पुनः लभ्यते। तत्र गर्भे एव नश्यन्ति, बाल्ये च मृत्युम् उपयान्ति। वृक्षपतनात्, शस्त्रात्, वातात्, अग्निना वा, ते दुःखमाप्नुवन्ति—मातृपितृमित्रबान्धवहत्या दुःखम्। जीवहननं यथोक्तं तैः अनुभूयते। ये मूलच्छेदकाः, विषदाताः, दाहकाः, अपवादिनः, कलहप्रवर्तकाः, मिथ्याभियोगिनः, दुःखदायकाः, उग्राः च, ते नरकेषु पच्यन्ति। कर्मक्षये मानवजन्म पुनः प्राप्त्वा, कर्णच्छेदः, नासाछेदः च दुःखं प्राप्नुवन्ति।