एषः पापात्मा वृक्षस्य शाखायां लम्बमानः, शिरसा अधः स्थित्वा जन्मं प्राप्नोति। ततः पूर्णशतवर्षपर्यन्तं पुनः पुनः विमुक्तः भवति। पूर्वं वराहत्वं प्राप्त्वा, पश्चात् पुनः नकुलरूपेण जायते। सर्वैः जनैः निन्दितः, मिथ्याशाक्ष्यदानेन च असत्यवृत्तः सदा तिष्ठति। सः पापी असत्यवादी भूमिहर्ता च भवति। प्रत्येककर्मणि तस्य स्थितिः भवति, पुनः पुनः तत्र तिष्ठति। ततः स्वपूर्वजन्मानि स्मृत्वा, पशुव्याघ्राणि आश्रयति। सर्वेषु इच्छासु हीनः, दोषैः सर्वैः युक्तः च भवति। कदाचित् मूकः, कदाचित् एकाक्षः, कदाचित् रोगग्रस्तः च भवति। सहस्राणि, दशसहस्राणि, कोटयः च अन्यानि जन्मानि प्राप्नोति। भूमिचौरः अधमः पुरुषः तीव्रं अन्तरदुःखं अनुभवति। दीर्घकालपर्यन्तं बद्धः सः मम लोकं गच्छति। तीव्रक्षुधया पीडितः, बन्धनं प्राप्तः च भवति। सप्तविधं जन्म, एकं जन्म च गत्वा, तत्र पक्वः भवति। ततः पापात्मा कुक्कुटरूपेण जायते, विष्ठाभोजी च भवति। सहस्रजन्मानां कर्मणां च अन्ते, मानवजन्म पुनः प्राप्नोति। सहस्रवर्षपर्यन्तं धावित्वा, ततः तस्माद् प्रदेशात् मुक्तः, वराहरूपेण पुनः जायते। यं यं जन्म प्राप्नोति, तस्मिन रूपे अन्यैः खाद्यः भवति। मानवजन्म पुनः प्राप्त्वा, शिकारकर्म पुनः करोति। यः शेषान्नदातृ, पापाचारी, अधर्मनिष्ठः च भवति; या स्त्री दुष्टाचारिणी, भङ्गितचरित्रा, पतिं छलयन्ती च भवति; सा तदा श्वान्या भवति, पश्चात् सूकर्या च। सा दुःखेन पीडिता, सुखं न प्राप्नोति। ताभ्यः अन्नं, भोज्यं, पेयं च न दीयते। अतः स्वहिताय एव कर्म कुर्यात्; मम समीपे तु दुष्टबुद्धिः अस्ति। सर्वकर्मपापं कर्तारं तं नाशय। पश्चात् तं दुष्टं चौरजन्मनि स्थापय। ततः पापी सर्वपापकर्मकृत् भवति। गजः, अश्वः, शृगालः, वराहः, बकः वा भवति। दशसहस्रवर्षेभ्यः अनन्तरं मानवजन्म पुनः प्राप्नोति। परन्तु यौवनं प्राप्त्यपूर्वं, कर्मशेषे क्षीणे, मृत्युः भवति। प्राणिनां विनाशे, पापं पुण्यं च संलिप्तम्। आदौ एव, स्वयम्भुवाः नियतं, कर्मणां विपाकः सत्यम् घटते। एवं समाप्तो द्विशतद्वितीयोऽध्यायः, 'नरककर्मविपाकवर्णनं' नाम, श्रीवराहपुराणे। अधुनाऽपि पापसमूहानां गणना, चित्रगुप्तेन अन्यानि पापानि वर्णितानि। ये धर्महीनाः, आत्मनिग्रहविहीनाः, तमोमार्गानुगाः च; ये राजद्वेषिणः, गुरुद्वेषिणः च—सर्वे निन्दिताः। हिंसाप्रियाः, क्रूराः, अपवादिनः, कार्यभङ्गकर्तारः च; ये वनदाहकाः, मांसविक्रेतारः च—ते सर्वे पापिनः।