पूर्वं येन अग्निः लब्ध्वा अपूजितः उपेक्षितः च, तं पुरुषं घोरकर्कटस्य नित्यक्रुद्धस्य गात्रे मोचयेत्। यः सदा सर्वेषां प्राणिनां जलं न प्रयच्छति, ये च ब्राह्मणाः दानं न कुर्वन्ति, वेदं च विक्रयन्ति, यश्च जलपात्रं चौरयति, अथवा भोजनस्य ग्रहणं निवारयितुं न शक्नोति—एतेषां दण्डः वेणुविट्काभिः, ताडनाभिः, लोहदण्डैः च क्रियते। तस्मात्, एतेभ्यः कदापि अन्नपानं न दातव्यम्। यः ब्राह्मणाय दत्तां भूमिं चौरयति, तं शीघ्रं दण्डयेत्। स यदा तं पापं अतिक्रामति, तदा तं पशोः योनौ क्षिपेत्। सहस्रजन्मसु क्लिश्यमानः, पश्चात् मानवत्वं प्राप्नोति। तत्र ब्रह्महत्यादिदारुणदण्डं तस्मिन् स्थापयेत्। सुवर्णस्य चौरं, सुरापानं च, गोघ्नं च, पापिनं, तृणकण्टकवृक्षे आरोपयेत्। तं कुड्यपाकेषु सजीवसंयुक्तं पाचयेत्। स यत्र कुत्रापि पतितः दुःखेन वसति। पितुघ्नं पापात्मानं किमर्थं अत्र स्थितम्? तं घोरकुण्डेषु पाचयेत्। दशसु योनिषु क्लिश्यित्वा, पश्चात् तं मोचयेत्। तत्र सः निरन्तरं क्षुधया, रोगैः, क्लेशैः च पीड्यते। यन्त्रेण शीघ्रं तं पीडयित्वा, पुनः मोचयेत्। अनन्तरं, सः पापात्मा सूकरस्य योनौ जायते। सः लोके विविधान् कठोरान् रोगान् प्राप्नोति। पञ्चशतानि वर्षाणि तत्र क्लिश्यते। तत्र तीक्ष्णपक्षी जायते, पश्चात् वृकः भवति। स्वकर्मवियोगात्, नूतनं जन्म लभते। तत्र अपि सः पापात्मा भयानकं दुःखं अनुभवति। एवं कर्मबन्धनैः सह सहस्रशः जनाः तिष्ठन्ति। कुम्भीपाकस्य कुण्डेषु दग्ध्वा, पश्चात् गर्दभत्वं प्राप्नोति। तत्र सः नानाविधैः यातनाभिः क्लिश्यते, सम्पत्तिहीनश्च भवति। मानवत्वं प्राप्य, चौरः, पापकर्मा च भवति। तत्र सः वृक्षशाखायां उल्बणं लम्बमानः, शिरसा अधोमुखः जायते। तदा शतवर्षपर्यन्तं तं पुनः पुनः मोचयेत्। पूर्वं वराहत्वं प्राप्य, पश्चात् नकुलत्वं प्राप्नोति। सर्वैः जनैः निन्दितः, मिथ्यासाक्ष्यदातृ, अनृतप्रियः च भवति। सः पापी अनृतवादी भूमिचौरः अपि। सः सर्वकर्मसु स्थित्वा, पुनः पुनः तिष्ठति। ततः, सः सर्वपूर्वजन्मस्मरणं कृत्वा, पशुयोनिषु शरणं प्राप्नोति। सः सर्वकामविहीनः, सर्वदोषयुक्तश्च भवति। कदाचित् मूकः, कदाचित् एकाक्षः, कदाचित् रोगपीडितः च। एवं सहस्राणि, दशसहस्राणि, कोटिशः च अन्यानि जन्मानि प्राप्नोति।