ते तदा कालचिन्तकस्य समीपं समुपस्थित्य तं प्राञ्जलयः समभाषन्त— "उत्तिष्ठ, उत्तिष्ठ, क्षमस्व, क्षमस्व भगवन्!" इत्युक्त्वा, श्रीवराहपुराणे दिव्ये शास्त्रे संसारचक्रवर्तिनि राक्षसानां च सेवकानां च युद्धाख्यं द्विशततमं अध्यायं समाप्यते। अथ नरकदण्डफलवर्णनं प्रवक्ष्यामि। अहं तत्र अद्भुतं ददर्श, विस्मयकारिणं दृश्यं। ये जनाः पूर्वं तत्र क्षिप्ताः, ते नूनं स्वकर्मणां फलं प्राप्नुवन्ति। तत्र बहवः भीषणकर्मभिः नानाविधैः क्लेशैः योज्यन्ते। ये दुष्कृतिनः, पापकर्मरताः, निर्दयाः, दुष्टचित्ताश्च, ते तत्र यातनां प्राप्नुवन्ति। यः पित्रा वा मातरं वा गोवधं वा करोति, सर्वदोषयुक्तः सः अधमः नरः ज्वलिते वह्नौ निक्षिप्यते, तैलस्य वा नवनीतस्य मधुनः च पात्रेषु पच्यते। यः शय्यासनहरः, यः अग्निदाता, सः महापापिष्ठः सर्वतीर्थनाशकः। मिथ्याशाक्ष्यं ददाति यः, तस्य कर्णयोः शिक्षां ददातु। ब्राह्मणः यः ग्रामयज्ञकृत्, अविश्वास्यः, कपटी, छद्मचारी च, तस्य पापिनः दूषितवाचः जिह्वां शीघ्रं छिनत्ति। लोभेन मोहितः, कामेन मोहितः सः, पापकर्म कृत्वा, दुष्टचित्तः, सर्वाङ्गभङ्गं तस्य कृत्वा, छिन्नाङ्गः सः भवति। काञ्चनचौरः पापात्मा, कृतघ्नश्च, तस्य अस्थिभङ्गं कृत्वा तत्क्षणात् क्षाराग्निना ताडयन्ति। पिशुनाय पञ्च भीषणाः महाव्याघ्राः सन्ति। यः पूर्वं अग्निं न पूजयति, तं क्रोधेन युक्तं भीषणकर्कटाय दत्ते। यः सर्वेषां प्राणिनां जलं न प्रयच्छति, ब्राह्मणानां च दानं न करोति, वेदविक्रयी च, कूपचौरः, अन्नहरणं निवारयति च, तान् बांसदण्डैः, शतघ्निभिः, लोहदण्डैः च ताडयन्ति। तस्मात् तेषां न कदापि अन्नं न जलं दातव्यम्। यः ब्राह्मणदत्तभूमिं चौर्येण गृह्णाति, तं शीघ्रं दण्डयेत्। सः यदा तं मार्गं तीर्त्वा गच्छति, पशुयोनिरेषु पतति। सहस्रजन्मदुःखानुभवात्, मानवयोनिरेव सः प्राप्नोति। ब्रह्महत्यादण्डं तस्य घोररूपेण स्थापयेत्। सुवर्णचौरस्य, सुरापानस्य च, तद्वत् दण्डं स्थापयेत्। गोघ्नः पापिष्ठः, तं कंटकवृक्षे आरोपयेत्। कुप्यपात्रेषु दुर्गन्धयुक्तेषु सः सजीविसंयुक्तः पच्यते। यत्र कुत्रापि पतितः, दुःखितः तत्र तत्र वसति। किं कारणं एषः पितृघ्नः पापात्मा अत्र स्थीयते? सः अधमः नरः घोरपात्रेषु पच्यते। दशसु योनिषु दुःखमाप्य, ततः पश्चात् विमुच्यते। तत्र सः निरन्तरं क्षुधया, व्याधिभिः, क्लेशैः च पीड्यते। उपकरणेन शीघ्रं ताड्यते, ततः पश्चात् विमुच्यते। एवं नरकदण्डफलवर्णनं प्रवृत्तम्।