सः वीर्यवान् तापस्य समीपं गतः, तं पुनः पुनः सान्त्वयन् सन्मानपूर्वकं प्रशमयामास। ततः, तत्र अव्यवस्थायां सः स्वगृहं प्रविष्टवान्। तदनन्तरं धर्माधिपः विश्रान्त्वा महातापं कालं समीपं गतवान्। सः सर्वलोकैः पूजितः, क्रोधस्य च श्रमस्य च कारणः अभवत्। तत्र उच्यते—"यथा इच्छामः, यथा दृष्टं, यथा श्रुतं, तथा शासनं करिष्यामः।" "अहं सर्वलोकान् विनाशयामि; सर्वेषां हन्ता अहं; न किञ्चित् संदेहः अस्ति।" तत्र षष्टि लक्षाणि राक्षसाः रणभूमौ हताः। ततः युद्धं समाप्तम् अभवत्, धर्मराजः यमः स्वयम्। ततः दूताः चित्रगुप्तेन सह संवादं अकुर्वन्। तत्र, अशुभानि शुभानि च कर्माणि, गुणैः निर्मितानि, तानि कालचिन्तकस्य समीपं आगत्य उक्तवन्तः। "उत्तिष्ठ! स्थित्वा क्षमस्व, क्षमस्व, प्रभो!" इति। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्यशास्त्रे संसारचक्रे 'राक्षसदूतयुद्धवर्णनम्' नाम द्विशततमः अध्यायः समाप्तः। अथ नरकदण्डफलवर्णनं प्रवृत्तम्। तत्र अहं अद्भुतं दृश्यं अपश्यं—विचित्रं दृश्यं। ये जना पूर्वं तत्र निपातिताः, ते स्वकर्मफलानि प्राप्नुवन्ति। तत्र अनेकाः भीषणकर्मभिः पीडिताः। दुष्टाचारा, पापनिष्ठाः, निःस्नेहाः, कृतघ्नाः, दुर्मनसः—पितृमातृगोवधकः सर्वदोषयुक्तः—एवं अधमं नरं दह्यमानवने अग्नौ निक्षिप्य, तैलस्य वा, घृतस्य मधुनि वा पक्वयन्ति। यः शय्यासनस्य चौरः, अग्निदाता वा, सः महापापी सर्वतीर्थनाशकः। मिथ्याशाक्षी, तस्य श्रोत्रयोः शिक्षां दत्तव्यम्। ग्रामयज्ञकृत् ब्राह्मणः, अविश्वास्यः, कपटी, मायावी—तस्य दुष्टस्य जीह्वा शीघ्रं छिद्यताम्। लोभेन मोहितः, कामवशात् कृतं पापं। तस्य सर्वाङ्गानि भ्रंशयन्ति। सुवर्णचौरः, कृतघ्नः च—तस्य अस्थीनि विदार्य, क्षारं अग्निं च योजयन्ति। निन्दकस्य पञ्च भीषणाः महान् व्याघ्राः। यः पूर्वं अग्निं उपेक्ष्य, प्राप्तं न पूजितवान्, तं क्रूरकर्कटस्य वशे दत्तव्यम्। यः सर्वजीवेषु जलं न ददाति। ब्राह्मणाः यः न ददाति, वेदविक्रेता, जलपात्रचौरः, अन्नं निवारयन्। तेषां बांसदण्डैः, ताडनैः, लौहदण्डैः दण्डनं। तस्मात् तेषां भोजनं पेयं च न दातव्यम्। ब्राह्मणदत्तभूमिचौरः शीघ्रं दण्डनीयः। तं पारं गत्वा पशुव्याघ्रे निक्षिप्यते। सहस्रजन्मानि क्लिश्यन्, पशुयोनि प्राप्त्वा, ततः मानवः भवति।