पुनः तु तस्य पापकर्मणः नरस्य मलकूपे तैलाग्निना पच्यते स्म। तत्र त्रियोजनान्तरे सप्तविधाः यातनाः तस्य उत्पन्नस्य दृश्यन्ते। स तु महतीन कठिनतां लङ्घित्वा, दग्धः मूर्चितः च, शनैः शनैः सुशीतलजलसम्पूर्णं रम्यं सरः शीतलवाटिकाभिः युक्तं प्राप्नोति। तत्र सर्वे पापिनः विविधभक्ष्यपेयानि लभन्ति। ततः शूलवह इति नाम गिरिः शतयोजनायामः आगच्छति। तत्र मेघः सदा तिक्तं जलं वर्षति। तत्र शृङ्गारक इति नाम वनं, यत्र हरितभूमयः दृश्यन्ते। यः कश्चित् तत्र स्पृष्टः दष्टः वा भवति, स कीटः भवति। तदनन्तरं दण्डाय यत्नपूर्वकं अन्यां यातनां प्राप्नोति। माता, पिता, पुत्रः, पत्न्यः, प्रियजनः च पुनः पुनः 'हाह! रक्षस्व, रक्षस्व, हे पुत्र!' इति विलपन्ति। तत्र मुष्टिभिः, चाबुकैः, सर्पैः च शरीरस्थैः ताड्यते। एवं स्वकृतानि कर्माणि पुनः पुनः अनुवर्तन्ते। चत्वारः पापानि, आचरणेन पञ्चमं योज्यते। सर्वेषु आरम्भेषु, अन्यगुणमार्गं प्रविश्य, तदा स्थावरयोनिṣu मनुष्यः जायते। षष्टिसहस्रवर्षाणि षष्टिशतवर्षाणि च तत्र वसति। पश्चात् कर्मक्षयात् स्वेदजन्मा पुनः भवति। ततः सर्वेषां पक्षिणां जातिं पुनः लङ्घयति। मानवजन्मनि शूद्रपदं प्राप्नोति; तृप्तः तत्र स्थायि भवति। वैश्यात् क्षत्रियत्वं, ततः ब्राह्मणत्वं प्राप्नोति। कुशिक्षितमना आत्मनः हानिकारकः भवति। पूर्वकर्मसम्पन्नः पुरुषः तदनुसारं उपयुज्यते। मद्यपः, कृष्णदन्तः, दुर्गन्धयुक्तः, पापकर्मा च, सुवर्णचौरः ब्राह्मणघ्नः तुल्यः। यावत् तानि कर्माणि तिष्ठन्ति, तावत् गमनगृहेषु वसति। पृथिव्या सर्वं तलं आच्छादितं, नद्यः अपि गता। तत्र महती गर्जा 'हाहाहा' शब्दैः भ्रमयुक्ता उत्पन्ना। लोहमुषलैः, अतिशस्त्रैः च ताड्यते। सेवकाः दूताः च श्रान्ताः मोहग्रस्तमनसः सन्ति। तस्मिन्काले दूताः महाबलिनं चित्रगुप्तं सूचयितुं यत्नं कुर्वन्ति। एवं श्रीवराहपुराणे 'संसारचक्रे नरकयातनावर्णनं' इति द्विशततमं अध्यायः समाप्तः। अथ राक्षसाः परिचारकाः च युद्धं आरब्धवन्तः, सर्वे मिलित्वा परस्परं सदा आनन्दितवन्तः। दूताः उचुः— 'हे स्वामिन्, तव कृते अन्यं अतीव कठिनं कार्यं करिष्यामः।' अन्ये, हे सत्त्ववत्सल, इच्छया कार्यं कुर्वन्ति। ततः रक्तलोचनः, तैः वाक्यैः कोपितः, समीपे कञ्चन निराकारं पुरुषं अपश्यत्। क्रोधेन प्रेरितः स चित्रगुप्तः बुद्धिमान् उत्पन्नः। भीषणाः प्राणी, विविधरूपधारिणः, नानाभूषणैः अलङ्कृताः तत्र अभवन्।