तत्र तस्मिन्मध्ये सहस्रशः पापिनः तु दुःखमुपगच्छन्ति। तत्र अस्थिशिलावर्षाः रुधिरमेघाश्च दृश्यन्ते। ये तु धावन्तः प्लवमानाश्च, ‘हाहा, हतोऽस्मि’ इति विलपन्तः दृश्यन्ते। तेषां क्रन्दनैः रुदितैश्च सर्वतः दिशः पूर्णाः सञ्जाता:। केचन स्थूलैः पाशैः बद्धाः, अन्ये च नानाविधैः बन्धनैः संयुज्यन्ते। अन्यत्र च अहं तादृशानि दारुणानि पश्यामि, यानि स्मर्यन्ते चेत्, पुरुषं भयभीतं कुर्युः। एवं श्रीवराहपुराणे नरकयोनिव्यसनवर्णनं नामैकनवत्यधिकशतानां नवत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः नरकस्य तापिततप्तमहाराुरवरौरवादीनां दुःखरूपवर्णनं प्रवक्ष्यामि। अत्र अन्धकारनरकः अस्ति, अन्धकारात् अपि घनतमः चान्यः। प्रथमे एक एव तमस्, द्वितीये तु द्विगुणं तमः प्रवदन्ति। पञ्चमे पञ्चविधानि यातनारूपाणि, षष्ठे तु षड्विधानि यातनानि उक्तानि। तत्र मृताः एकेनैव दिवसरात्रेण तस्यां पुरीं गच्छन्ति। अत्र केवलं दुःखमेव, सुखं नास्ति; दुःखेन दुःखं वर्धते। तत्र मृतानां विमोचनं भवति, किन्तु यमदूताः दुर्लभाः। तत्र तस्य कस्यचित् सुखं नास्ति, किमपि नास्ति। तत्र भूमिः तीक्ष्णतप्तलोहकण्टकैः आवृता। अत्र अतिवृद्धं क्षुधा, अतिवृद्धा च तृष्णा। यदा कश्चित् जलं पातुमिच्छति, तदा राक्षसास्तं सरः प्रति नयन्ति। स तृष्णया पीडितः तत्र शीघ्रं धावति। तदा राक्षसाः पक्वमांसं तत्र आनयन्ति। तस्मिन्सरस्यां बहवः मीनाः सर्वमपि खादन्ति। किञ्चित्समीपमागत्य ते दुःखानुभवाय पतन्ति। उपविष्टः, प्रस्थितो वा, धावन् वा, सर्वत्रैव शिरसि इव दुःखमुपलभते। तत्र मलकूपः अस्ति, तथा भीषणः कुम्भीपाकनरकः। राक्षसाः तीक्ष्णनखैः क्रूरमार्गेण तान् विदारयन्ति। तत्र शूलवनं, तथा पत्रिशयनवनं च दृश्यते। मार्गे सः दह्यते, छिद्यते, विदार्यते, भग्नः च भवति। तत्र कृष्णश्वेतश्वानः, तीक्ष्णदंष्ट्राः, दुष्प्राप्याः च वर्तन्ते। तत्र सिम्शपावृक्षः कण्टकयुक्तः, शत्रुभूतः च तिष्ठति। यत् किञ्चिदपि दुःखं क्लेशश्च तस्य दुष्टचेतसः भवति। शीतमिच्छतः तु उष्णता, उष्णमिच्छतः तु शीतं लभ्यते। सहस्रशः सततम् अनेकेषु शतधा छिद्यन्ते। तत्र भीषणः नदी अस्ति, जलपूर्णा, घोरसर्पसमाकुला। सा करम्भसन्दिः इति प्रसिद्धा, शतयोजनविस्तीर्णा। ततः महती वैतरणीति नदी आगच्छति, लवणोदकयुक्ता। तत्र पङ्कः गाढः, यः त्वचं मांसं च अस्थीनि च भिनत्ति। तत्र चापमानाः उलूकाः, वज्रजिह्वाः, अस्थीनि विदारयन्ति। कठिनेन तेन योजनमात्रेण पङ्केन गत्वा, तत्र मूषकगणाः नानाविधेन तं खादन्ति। प्रभाते वातस्पर्शेन पुनः सः मांसं प्राप्नोति। एवं तत्र पापिनां विविधा यातनारूपाणि, भीषणानि दुःखानि च दृश्यन्ते, यानि श्रवणमात्रेणापि जनानां हृदयम् कम्पयन्ति।