सा तं पुनः पुनः उपदिश्य, तस्य च शृण्वन्तं पुनः पुनः करोति। सहस्रशः पण्डितानां मध्ये तादृश्या नार्यः पुनः पुनर् जन्मन्ति। तदा तं दुःखितं, नीचजन्मनारीभिः बहुविधक्लेशं प्राप्नुवन्तं, सा पुनः पुनः निन्दति—"किं त्वं पुनः पुनः क्रन्दसि, दीनात्मन्?" इति। "दशगुणं कर्षयामि त्वां, पापिन्, पुनः पुनः," इत्येवमुक्त्वा सा तं न विसृजति—"मया त्वं न विमुक्तः, पापिन्; कुत्र गन्तासि, मोहितात्मन्?" इति। यत्र यत्र गच्छसि, पापिन्, तत्र तत्र अहं त्वां न त्यक्ष्यामि, परदाररत। तेन गोपालकाः शरैः इव तं पुनः पुनः ताडयन्ति। स तत्र अन्यैः व्याघ्रादिभिः, श्वभिः, काकैः च अपि भक्ष्यते। सः ददर्श महाज्वालाम्, सर्वतः प्रज्वलितां वनदाहसदृशीं। सन्तप्तः दग्धः च, ते वृक्षच्छायां पुनः शरणं यान्ति। तत्र केचन छिद्यन्ते, केचन दह्यन्ते, केचन सर्वथा निपात्यन्ते। असितालवने द्वारे महाबलिनः रथिनः तिष्ठन्ति। ते वदन्ति—"दुष्टाचारिणः धर्मसेतुभञ्जकाः!" इति। सः निरन्तरं क्लेशैः पीडितः, महतीं दुर्गतिं प्राप्य जायते। तत्र लोहचञ्चुका विहंगमाः, अतीव उग्राः व्याघ्राश्च सन्ति। तत्र कोपिताः, उग्राः, बहवः प्राणीणः नरान् खादन्ति। असितालवने, हे ब्राह्मणाः, महतीं पीडां युक्तां सः अनुभवति। केचन तत्र असिपत्रैः अंगानि भग्नानि, अन्ये शूलैः विदारिताः। तत्र सरांसि, तडागाः, सरितः, अपि च नद्यः सन्ति। तानि सर्वाणि पूतिमांसैः, कृमिभिः, मलैः च पूर्णानि। तत्र सहस्रशः पापिनः मध्ये क्लेशमुपयान्ति। अस्थिवृष्टयः, शिलावृष्टयः, रक्तमेघाश्च तत्र दृश्यन्ते। ये धावन्ति, ये प्लवन्ते, ते "हा हतः अस्मि!" इति क्रन्दन्तः दृश्यन्ते। सर्वदिशः तेषां रुदितैः, विलापैः च पूर्णाः। केचन स्थूलैः पाशैः बद्धाः, अन्ये पृथग् प्रकारेण बध्यन्ते। अन्यत्र अपि अहं तादृशानि दृष्टवान्, यानि स्मरन् अपि नरः कम्पते। एवं श्रीवराहपुराणे 'संसारक्लेशरूपवर्णन' नामकं एकनवत्यधिकशततमं (१९९) अध्यायः। पुनः नरकक्लेशरूपस्य वर्णनं प्रवक्ष्ये—तप्तं, अतितप्तं, महारौरवं, रौरवं च। तत्र अन्धकारनाम नरकः अस्ति, अपि च अन्धकारात् अपि घनतमः। तत्र आदौ एकं तमः, द्वितीयं द्विगुणं तमः इति विद्धि। पञ्चमे पञ्चविधाः क्लेशाः, षष्ठे षड्विधाः उच्यन्ते। एकस्मिन्हि दिने रात्रौ च, मृत्युपन्थानं गत्वा ते तां पुरीं यान्ति। त्रास एवात्र, न सुखं; क्लेशेन क्लेशः वर्ध्यते। तत्र मृताः विमुच्यन्ते, यमदूताः तत्र दुर्लभाः। तत्र तस्य न सुखं, न किञ्चिदस्ति। भूमिः तिक्तलोहकण्टकैः आवृता। तत्र अतिवृद्धं क्षुधा, अतिवृद्धा तृष्णा च। जले पातुम् इच्छन्, पिशाचाः तं सरः प्रति नयन्ति। स जले पातुम् इच्छन् तत्र आकस्मिकं धावति। तदा पिशाचैः पक्वमांसं तस्मै उपन्यस्यते।