पतिव्रता नार्यः, दुःखैः क्लिश्यमानाः अपि, तपस्यां स्थिराः सन्ति। तस्मात् सर्वेषां देवानां मध्ये त्वमेव धर्मस्य मुख्यभर्ता इति कथ्यसे। ततः वैशम्पायनः उवाच—धर्मः तदा उद्दालकस्य पुत्रेण तुष्टः अभवत्। तदा यमः उवाच—सत्यं वद; किं ते करवानि? वरं वृणुष्व, भाग्यशालिन् द्विज, यं इच्छसि वरं तं प्रब्रूहि। ऋषिपुत्रः उवाच—यदि त्वं सत्येन वरदः, सर्वभूतहिते रतः च, तर्हि तव राज्यं यथातथ्यं द्रष्टुमिच्छामि, भगवन्। यदि मे वरदः असि, तदा सर्वं दर्शय, राजन्। तव लोकान् साक्षात्कुरु, लोकहिते रतः असि। एवं उक्तः, बलवान् स धर्मराजः स्वद्वारपालं आज्ञापयत्। महाबाहुः अपि अस्मै ब्राह्मणाय सत्यं वक्तव्यम् इति आज्ञापयत्। ततः तेन दूतः शीघ्रं मां नीत्वा सर्वं दर्शयामास। मां दृष्ट्वा, स उत्थाय, यथार्थं चिन्तयामास। सः मया सह संवाद्य, स्वदूतान् आज्ञापयत्। चित्रगुप्तः उवाच—एते नित्यव्रतानुरक्ताः, दुर्जयाः, व्रतेषु स्थिताः। अयं ब्राह्मणः मया आज्ञप्तः, प्रेत्यलोकं यास्यति। न च स दुःखेन क्लिश्येत, नोष्णेन न शीतलेन। एवं स ब्राह्मणः वरं लब्ध्वा, गुरोः चिन्तनं चकार। यथेष्टं स धर्मपतेः प्रमुखं दूतं द्रष्टुं शक्नोति। ऋषिपुत्रः उवाच—ते शीघ्रं धावन्तः गृह्णन्ति च ताडयन्ति च। बलवन्तः दृढेन बन्धयन्ति, प्रचण्डतेजसा दहन्ति। वंशदण्डैः ताडयन्ति, कठोरैश्च प्रहारैः। ते भीषणरवेन विलपन्ति, त्रातारं न प्रप्नुवन्ति। केचन तत्र पच्यन्ते, अग्निसम्बन्धेन दह्यन्ते। दुष्टकर्मणः केचन इतश्च तत्र पतन्ति। केचन यन्त्रेषु स्थाप्यन्ते, तिलवत् पेष्यन्ते। तदा भीषणा वैतरणी नदी अधः प्रवहन्ती जायते। अन्ये तदा शूलारोपणं प्राप्य, दूतैः पादाभ्यां गृहीता भवन्ति। तत्र, शीतरक्ते निमग्नाः, फेनकर्दमेन आच्छाद्यन्ते। तां नदीं तर्तुं अशक्ताः, उपरि उत्थाप्यन्ते, विकृतदेहाः, असहायाः। तत्र पापिनः सर्वदोषसम्पन्नाः शुष्यन्ति। तत्र अन्ये बहवः, दूतैः सहिताः। ते पुनः पुनः शस्त्रैः, खड्गशूलैश्च ताड्यन्ते। कुष्माण्डाः, यातुधानाश्च, लम्बमानाः, भीषणा च। वेदनया पीडिताः, शीघ्रं शाखां आरोहन्ति; तत्र तेषां घोरराक्षसाः, मांसाशनाः, हन्यन्ते। ते आरोहितदेहान्, तमसा आच्छाद्य, निःसंशयं ताडयन्ति। यथा च निषादः कुक्कुटं भक्षयति, परैः त्यक्तः, तथा च वनस्थः पक्ताम्रफलानि भक्षयति। तान् सर्वान् पीत्वा अपि, ते तस्मिन उत्तमे नगरे तिष्ठन्ति। तदा वनवासिनः शीघ्रगामिनः पुनः पीयन्ते। एवं धर्मराजस्य लोकान् तथा तत्र यातनाभिः यमदूतैः कृत्यन्ते, पापिनः दुःखमाप्नुवन्ति, धर्मिष्ठाः तु तत्र न क्लिश्यन्ति।