ते तत्र सन्तः, निरुक्तिवादसामगानां ज्ञानाभरणाः, विराजमानाः दृष्टाः। तत्रैव मुनयश्च पितरश्च मया दृश्यन्ते स्म। धर्मराजस्य पार्श्वे स्थूलहनुरेकः कृष्णवर्णः कश्चिद् दृष्टः। स बभूव वामहस्ते दण्डधारी, विशिष्टः प्रख्यातश्च। धर्मराजेनोपदेशार्थं सः पुनः पुनः निर्देशितः। तथैव तत्रान्येऽपि स्वकर्मनिष्ठाः सन्निहिताः। या सा यमसम्मानिता दिव्यगन्धविलेपनैः अभिषिक्ताऽभूत्। एतस्मात् परं ज्ञैरुक्तं, अन्यः उपायो न कर्तव्यः। तत्रैव असुरा देवाश्च योगिनश्च महातेजसः, तस्याः शरीरोत्था रोगाः क्लेशसम्भवाः अभवन्। ते पुरुषत्वसम्पन्नाः सर्वलोकान् पीडयन्ति स्म। महाबलपराक्रान्तः सः जरामरणवर्जितः। तत्र गायका हासकाश्च सर्वभूतबोधकाः सन्दृश्यन्ते स्म। दिव्याभरणशोभया दीप्तिमन्तः ते विराजमानाः। अन्यत्र च विविधानां वस्त्रप्रावरणैः आवृतानि आसनानि आसन्। तत्र बहवः पुरुषाः, तीव्रक्लेशाश्च दृष्टाः। कामक्रोधवशानुगा नारीणां नानारूपाणि तत्र दृष्टानि। तासां सर्वासां प्रचण्डनिनादः सर्वतो दिशः व्याप्तवान्। तत्रैव भूतपिशाचराक्षसाश्च मांसभक्षका अपि सन्ति। कश्चित् एकबाहुः, कश्चित् द्विबाहुः, कश्चित् त्रिबाहुः, केचन बहुबाहवः अपि। तत्रापि पुरुषाः सर्वप्रकारश्रीशोभिताः सन्ति। ते माल्यधराः, पादबद्धाः, सर्वाभरणभूषिताः। केचन शूलशक्तिधारिणः, अपराः धनुष्मन्तः, दुर्गमोपगम्याश्च। केचन तु दधिधारिणः, अन्ये गन्धवहाः सन्तः। केचन विविधानि धूपानि धारयन्तः, शुभवस्त्रपरिधानाः। अपरे अश्वगजयुक्तयानैः, केचन हंसवाहनैः, अन्ये मयूरबकचक्रवाकरूपवाहनैः सन्ति। केचन दीप्ताः, केचन मलिनाः, केचन जीर्णवस्त्रधारिणः, अपरं नूतनपटाम्बरधारिणः। तत्र मार्जारसदृशाः, श्यामकाचवर्णकाः, कालयाः स्वरूपमपि दृश्यते। एते सर्वे महात्मनः मृत्योरग्रदूताः। दुःखितेन सदा ते नमनीयाः पूजनीयाश्च। एवं श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे यमपरिकरवर्णनं नाम सप्तनवतितमाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ संसारदुःखस्वरूपवर्णनम् आरभ्यते। यत्र यमेनैकं वृषभं दर्शितः। स यथाविधि मम पूजनं कृतवान्। ततः प्रमुदितः पुनः प्रोवाच— "आसनं वरं समाश्रित्य उपविश" इति। तस्य मुखं परमभयंकरं, सदा सत्यम् उग्ररूपमासीत्। तस्य नेत्रे रक्तवर्णे, सः पुनः पुनः भाषमाणः। तस्य भावात् अहं पुनः पुनः संविग्नः अभवम्। तत्क्षणात् तस्य तुष्ट्यर्थं सर्वदोषनाशकं स्तोत्रं सन्तुष्टिं जनयद् उक्तवान्। तत् स्तोत्रं दीर्घायुष्करं, कालप्रभावनाशनं, तत्रैव मया उच्चारितम्।