सर्वाणि भूतानि, स्थूलानि सूक्ष्माणि च, स्वकर्मफलानुसारं दृश्यन्ते। मम अङ्गानि दुर्बलानि भवन्ति, मनश्च मोहग्रस्तमिव दृश्यते। तथापि यथादृष्टं यथाश्रुतं च वदामि। तद् वस्तु दृष्टमपि न दृष्टमिव, नानावृक्षसमाकीर्णं, शोभते। तत्र स्वच्छशीतलसुगन्धिनिर्मलं जलं प्रवहति। तत्रैव पापनाशिनी सा परममुख्या नदी प्रकाशते। देवाः तत्र जलक्रीडायाम् अनवरतं रमन्ते। किंनरीणां तन्वङ्ग्यः मधुरगायिन्यश्च, सर्पैः सहिताः, तत्र दृश्यन्ते। एवं सहस्रशः दिव्याः स्त्रियः सदा तत्र वसन्ति। अन्यत्र तु नित्यपुष्पफलवती वृक्षवाटिका दृश्यते। तत्र जलमध्ये मनोज्ञकाञ्चनमेखलाभूषिताः स्त्रियः, यथाकामरूपधारिण्यः, तिष्ठन्ति। ताः स्वैः प्रियैः सह नदीं क्षोभयन्त्यः प्रमोदेन क्रीडन्ति। जलवाद्यस्वनेन भूषणानां च झंकारेण सैव शुभा नदी, सर्वनदीनामुत्तमा रम्या च, वैवस्वतीति प्रसिद्धा। सा सलिलरूपेण मनोहरं सौन्दर्यं वहन्ती, नित्यं दिव्येण आकर्षकेण जलनिधिना पूर्णा। रथाङ्गाख्यैः परमपद्मैः सुवर्णमध्यैः कनकसन्निभैः सा शोभिता। तस्याः जलं शुद्धं सुगन्धि मधुरं स्वच्छं च, साक्षान्मधुवद् दृश्यते। तत्र रमणीयरूपाः स्त्रियः प्रमदेन मत्ताः क्रीडन्ति। सा नदी देवैः, तपस्विभिः, मुनिभिश्च पूज्या। तत्र बहवः पुरुषाः जलदानं कृतवन्तः, तस्याः स्वरूपं तदात्मैव प्रतिष्ठितम्। तत्र स्त्रियः सदा मिलित्वा वाद्यनिनादैः मधुरगानैः च गायन्ति। तासां रम्यरूपैः, स्वरेण च, सुरगणाः स्वर्गे प्रमोदं लभन्ते। प्रासादवाटिकासु ताः स्त्रियः क्रीडन्त्यः कदापि न विश्रान्तिम् आप्नुवन्ति। कदाचित् सौरभ्यमधुरं प्रसरति, प्रासादपथेषु पुष्पवाटिकासु च वर्धते। अन्यत्रान्याः स्वैः प्रियैः सह सुवर्णमण्डपे क्रीडन्त्यः प्रकाशन्ते। तस्याः प्रमोदस्य विस्तारः, अपि च बहुदिनैः, वर्णयितुं न शक्यते। इति श्रीवराहपुराणे 'संसारचक्रे धर्मराजनगरे वर्णनं' नाम षण्णवतितमधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ऋषिपुत्र उवाच— तद्दिनं परितः प्राचीरया परिवृतं, शतप्रासादैः शोभितं, नभः खनितमिव, तेजसा दीप्तमिव, दृष्टमस्ति। तत्र नानावाद्यनिनादैः पूरितं, ज्वालामालाभिः परिवेष्टितं, दृश्यते। तत्रैव धर्मनिष्ठानां प्रवेशद्वारं स्थापितम्। पुण्यकृतां मानवानां प्रवेशाय द्वारं तत्र कृतम्। तत्र दक्षिणद्वारे लौहमयं भीषणरूपं द्वारं तिष्ठति। तस्मिन्सूर्यपुत्रेण प्रवेशः व्यवस्थापितः। सर्वपापिनां, अन्येषां च हिंसकानां, प्रवेशः तत्रैव। पश्य, पश्चिमद्वारं सर्वतो दुर्ल्लक्ष्यं, तन्नाम यमेन स्वयम् दुष्कृतिनां प्रवेशाय स्थापितम्। तत्र दिव्यं सभागृहं सर्वरत्नमयं वैवस्वतेन नियुक्तम्। ये क्रोधं जितवन्तः, लोभशून्याः, विरक्ताः, तपोनिष्ठाश्च, तैः सा सभा प्राप्यते। सा सभा सर्वेषां प्राणिनां, पुण्यपापिनोः च, कृता। इति कथा समाप्ता।