तत्र, हे तपस्विनः, शरीरस्य विनाशः नास्ति। पुनः पुनः तस्य पार्श्वं गन्तव्यम्। ये तत्र न गच्छन्ति, ते दान-वेदाभ्यासी जनाः सन्ति। हे ब्राह्मन्, रौरवः कः, कूटशाल्मलीरूपं किम्? तत्र के किं कुर्वन्ति, के किं आचरन्ति? ये दोषैः सुगन्धिताः, ते स्थैर्यम् न प्राप्नुवन्ति। ज्ञातव्यम् अपि, ते परमधर्मं न अवगच्छन्ति। परमं न जानन्तः, केन मायया तुष्टिम् प्राप्नुवन्ति? एतत् वद, प्रिय, यः त्वया प्रत्यक्षं दृष्टम्। एवं 'यमक्षेत्रे पापवर्णनं' नाम पञ्चनवत्यधिकशतपञ्चदशोऽध्यायः श्रीवराहपुराणे समाप्तः। अथ धर्मराजस्य नगरवर्णनम् आरभ्यते। शुद्धचित्तैः ऋषिभिः उक्तं श्रुत्वा, नचिकेता उवाच—तस्य नगरस्य विस्तारः सहस्रयोजनः, दीर्घता तु द्विगुणा। मृत्युपतेः नगरी द्विगुणपरिधिना परिवृता। तत्र गृहेषु, प्रासादेषु, महास्तम्भैः शोभिता। कैलासशिखरसमानी निवासाः तस्य शोभां वर्धयन्ति। रम्याणि तडागानि, पद्मसरोवराणि, झीलानि च तत्र सन्ति। नराः, नार्यः, गजाः, अश्वाः च तत्र संकुलिताः। सर्वजीवसमूहैः तद्राजनगरम् उत्तमं व्याप्तम्। केचित् गायन्ति, हासन्ति; केचित् दुःखिताः। केचित् नृत्यन्ति, केचित् स्थिताः, केचित् बन्धनम् अनुभवन्ति। स्थूलसूक्ष्मजीवाः स्वकर्मानुसारं तत्र दृश्यन्ते। मम अङ्गानि क्लान्तानि, मनः भ्रमितम् इव। तथापि, यथा दृष्टं श्रुतं च, वक्ष्यामि। तत् नगरं दृश्यते, अदृश्यते च; विविधवृक्षैः संकुलितम्। तत्र शीतलम्, सुगन्धि, निर्मलम् जलम्। प्रमुखा नदी तत्र शोभते, सर्वपापविनाशिनी। अमराः तत्र जलक्रीडायाम् पुनः पुनः रमन्ते। किंनर्यः वक्राङ्ग्यः, मधुरगायनयुक्ताः, नागैः सह तत्र सन्ति। सहस्रशः दिव्याः स्त्रियः तत्र नित्यं वसन्ति। अन्यत्र, पुष्पफलयुक्ताः वृक्षवनानि सन्ति। जलमध्ये रमणीयाः स्त्रियः, सुन्दरमेखलाभूषिताः, इच्छारूपधारिण्यः। ताः प्रियैः सह नदीं उद्वेजयन्ति, हर्षेण क्रीडन्ति। जलवाद्यध्वनिः, भूषणानां झणझणितम् च श्रूयते। सा शुभा, उत्तमा, रम्या नदी 'वैवस्वती' इति प्रसिद्धा। सा जलस्य शोभायाः तुल्यं च आकर्षणम्, दिव्यं जलं नित्यं पूरितम्। रथाङ्गाख्यैः श्रेष्ठैः पद्मैः, सुवर्णमध्यैः, द्योतमानैः भूषिता। तस्य जलम् शुद्धम्, सुगन्धि, मधुरम्, निर्मलम्, अमृतसदृशम्। तत्र रम्याः स्त्रियः, प्रमोदवशेन मदोत्कलिताः, रम्यरूपेण क्रीडन्ति। सा नदी देवैः, तपस्विभिः, मुनिभिः पूजनीया। तत्र बहवः पुरुषाः जलदानं कृतवन्तः; तस्य नदीरूपस्य सारः एव तस्य स्वरूपम् इति स्थापितम्।