यथैव ब्रह्मघ्नाः विश्वासघातकाः च पापात्मानः सन्ति, तथैव कुमारीदूषकाः दुष्टनिष्ठाः च नराः, शूद्राणां ऋत्विजः द्विजाः च पतिता अपि दोषयुक्ताः सन्ति। मद्यपः ब्रह्मघ्नः द्विजः वीरहन्ता वा, यो माता अथवा पिता धर्मपत्नीं वा परित्यजति, गृहक्षेत्रचोराः सेतुभङ्गकाः च, अशुचयः निर्दया पापिनः हिंस्राः व्रतभङ्गिनश्च, भूमिषु मिथ्यावादी वेदोपजीवी द्विजः, सर्वपापिनां सङ्गिनः घोरद्वेषयुक्ताश्च, परधनचौरः राजहन्ता च, सेवात्यागिनः चिह्नधारिणः पापकर्मणश्च, देवालययूपतीर्थविक्रेतारः, मिथ्याखड्गकेशधारिणः, अज्ञानात् व्रतान् संत्यज्य निष्कासिताश्च, कलहप्रियः वादिनः कटुवादिनः अधमपुरुषाश्च—एवं स्त्रियः पुरुषाश्च तस्मिन्स्थाने यान्ति। शृणुत शुद्धाः, अहं तानि स्थलानि वर्णयिष्यामि, शृणु द्विजश्रेष्ठ। एवं तस्य वचनं श्रुत्वा सर्वे तपस्विनः विस्मिताः सन्तः महर्षिं नचिकेतसम् अपृच्छन्—"यथादृष्टं सर्वं वद, विप्रश्रेष्ठ। कः स निःसृतिः कालः येन सर्वे प्रवर्तन्ते? स तं निगृह्णाति, ब्रह्मलोके च स एवेश्वरः। तत्र शरीरे नाशः नास्ति, हे तपस्विनः। पुनः पुनः तस्य समीपं गन्तव्यम्। ये तत्र न गच्छन्ति, ते दानवेदपरायणाः।" "ब्राह्मण," इति पृष्टः, "किं रूपं रौरवस्य? कूटशाल्मल्याः स्वरूपं किम्? तत्र किं कुर्वन्ति, किं चरन्ति? ये दोषैः सुरभिताः, ते स्थैर्यं न प्राप्नुवन्ति। ज्ञातव्यमपि, ते परं धर्मं न बोधन्ति। परमं न जानन्तः, कस्य मायायां रमन्ते? इदं सर्वं साक्षात् दृष्टवान् त्वं, तद्वद प्रिय।" एवं 'यमक्षेत्रे पापवर्णनं' नाम पञ्चनवतितमधिकशततमोऽध्यायः श्रीवराहपुराणे समाप्तः। अथ धर्मराजपुरीवर्णनं प्रवक्ष्ये। तेषां विशुद्धचित्तानां मुनीनां वचनं श्रुत्वा नचिकेताः उवाच—"तस्याः पुरीः विस्तारः सहस्रयोजनं, दीर्घता द्विगुणा। तस्याः मृत्युपतेः पुरीः द्विगुणपरिखया परिवृता। सा पुरीः प्रासादैः महागृहैः च संकुला, उच्चशिखरैः शोभिता। कैलासशिखरप्रतिमैः निवेशनैः सा विभूषिता। तत्र रम्याणि तडागानि पद्मवनानि सरांसि च सन्ति। नरनार्यः तत्र व्यापृताः, गजाश्वैः च संकुला। सा राजपत्तनं सर्वभूतैः आकीर्णा। केचित् गीतहासपरायणाः, केचित् दुःखिताः। केचित् नृत्यन्ति, केचित् स्थिताः, केचित् बद्धाः च।