स्नेहेन सुतं प्रति पितरौ वारयन् उवाच—"वत्स, अहं न तु सत्यमेव वदामि, न च धर्मभङ्गं सहिष्णुमानस्मि। यो धर्मज्ञः, यशस्वी, सदा क्षमावान्, जितेन्द्रियः सः। त्वया मया विनीतः, पुत्र, तत्र न गन्तव्यं—न त्वया गन्तव्यम्। यदि वैवस्वतः राजा तत्र संयोगेन आगच्छेत्, तदा अहं विनश्येयम्—पश्य कुलसेतुना विनाशम्। यः नरकस्थाने 'पुडित' इति ख्यातं, दुःखेन तद् नरकत्वेन प्रसिद्धं। यस्य पुत्रो नास्ति, तस्य सर्वं निष्फलमेव निश्चितम्। शूद्रः सेवकः, वैश्यः कृषिकर्मणि स्थितः, महान् तपस्वी वा, अतुलं दानं दद्यात् वा, सुतात् एव जन्म लभ्यते, पौत्रात् पितामहः स्वर्गं गच्छति। त्वं हि मम वंशवृद्धिकरः, त्वां न परित्यजामि, वत्स। एवं पितुः वचः श्रुत्वा, धर्मपरायणः सुतः प्रमुदितः बभूव, तस्य च रूपं पुष्टिमान् अभवत्। ततः सुतः उवाच—'सर्वलोकवन्द्यं तं देवम् दृष्ट्वा अहम् पुनः आगतः, मृत्योरपि न भीतोऽस्मि। सत्यम् आचर, महाभाग, सत्यम् एव धारय। सत्येन सूर्यः प्रकाशते, सत्येन वायुः वाती, सत्येन समुद्रः स्वसीमाम् न अतिक्रामति। सत्येन यज्ञाः मन्त्रैः शुद्धाः सम्यक् पूज्यन्ते। सत्ये गायत्री, साम च प्रतिष्ठितम्; सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम्। सत्येन सर्वं लभ्यते, इति श्रुतम् मया, प्रिय पितः। कदाचित् वेदानां गर्भः रुद्रेण देवेशेन—ब्रह्मणा दीक्षा कृतवती, तेन एव निगृहीता। पुरा, प्रलये, सर्वे लोकाः देवैः सहिताः; विरोचनस्य सुतः अधःस्थले स्थित्वा सत्यं धारयन् बद्धः अभवत्। महाविन्ध्यः अपि सत्ये प्रतिष्ठितः, वर्धमानः अपि न वर्धते। गार्हस्थ्यधर्माः दृश्यन्ते, वनेवासिनः शोभन्ते। सहस्राश्वमेधाः च सत्यं तुलायाम् निक्षिप्यते। सत्येन धर्मः रक्ष्यते; धर्मः रक्षति रक्षकम्। एवं वदन्, हृष्टः स्वशरीरेण बलयुक्तः, स ऋषिपुत्रः तेजस्वी, सत्यवादी, मायाविरहितः।" एवमुक्त्वा, अध्यायस्य समाप्तिः अभवत्—'नचिकेतसः संसारवृत्तान्ते यात्रानामकः' इति श्रीवराहपुराणे त्र्यशीतितमः द्विशततमः अध्यायः। अथ, नचिकेतसः प्रत्यागमनं प्रवक्ष्यामः। स परमं स्थानं प्राप्तवान्, यत्र भीषणः राजा निलयमकरोत्। तदा, हे राजन्, तपस्वी पितरं पुत्रं दृष्ट्वा हृदि परमं हर्षं प्राप। प्रमुदितः सः स्वर्गमपि पृथिवीं च निनादयामास। 'पश्यन्तु सर्वे मम पुत्रस्य तेजः, दिव्यतेजसा दीप्तिमान्। पितृस्नेहप्रभावेन, गुरुषु च श्रद्धया, लोके अस्मिन्कोऽपि मत्तः भाग्यशाली नास्ति।' 'वत्स, आशां करोमि, त्वं न हतः, न च यमसदने बद्धः। आशां करोमि, यमगृहे घोररोगैः न पीडितः। आशां करोमि, त्वं तं महावीर्यं यमपतिं दृष्टवान्।