वराहपुराणम्

शृणु, राजन्, पुण्यश्लोकमिमां कथां या सर्वपापविनाशिनी शुभदायिनी च श्रवणाय प्रवर्तते। किल कदाचित् धर्मपरायणः कश्चन महर्षिः आसीत्। तस्य पुत्रः अपि महातेजाः, प्राज्ञः, योगनिष्ठश्च अभवत्। स धर्मात्मा पुत्रः, किञ्चित् क्रोधेन पितृणा कृतः, तेन शप्तः। तथापि महातेजाः स धर्मात्मा पुत्रः पितुर्वचने समनुज्ञां दत्तवान्। क्षणेनैव सः तत्रान्तर्धानमकरोत्, पुनः पितरं प्राह—"पितः, धर्मिष्ठस्य वाक्यं कदापि मिथ्या न भवतु। अहम् अवश्यमिह पुनरागमिष्यामि, नात्र संशयः। यः तु मिथ्यावाचः तं यथाकामं रक्षिष्यति। किंतु अहम्, मिथ्यावादी सन्, न कर्तुं न प्रष्टुं युक्तः।" पिता तं प्राह—"पुत्र, अहं न सत्यवादी, न च धर्मलोपं सहिष्णुः। यो धर्मज्ञः, कीर्तिमान्, सदा क्षान्तः, जितेन्द्रियः सः। मया त्वया प्रार्थितः, पुत्र, तत्र न गन्तव्यम्। यदि च वैवस्वतः राजा तत्र यदृच्छया आगच्छेत्, तदा अहं नश्यामि—पश्य कुलसेतुं विनश्यन्तम्। यः नरकः 'पुडित' इति ख्यातः, दुःखेन नरकत्वेन प्रसिद्धः। यस्य पुत्रः नास्ति, तस्य सर्वं निःसारमेव।" "शूद्रः सेवानिष्ठः, वैश्यः कृषिकर्मनिष्ठः, अथवा यः तपस्वी, दानशीलश्च, तेषां जन्म पुत्रेण, पितामहः पौत्रेण लभ्यते। त्वं हि कुलवृद्धये मम न त्याज्यः, वत्स।" ततः वैशम्पायनः उवाच—एवं धर्मात्मा सुतः, प्रमुदितः, पुष्टवपुः अभवत्। स पुत्रः उवाच—"सर्वलोकवन्द्यं देवं दृष्ट्वा अहम् पुनरत्र आगतः, मृत्योरपि न भीतः।" "सत्ये तिष्ठ, महाभाग, सत्यं धारय। सूर्यः सत्येन प्रकाशते, वायुः सत्येन वति। सत्येन सागरः स्वमर्यादां न अतिवर्तते। सत्येन हि यज्ञाः मन्त्रैः शुद्धाः सम्मानिताश्च प्रवर्तन्ते। सत्ये गायत्री, साम च प्रतिष्ठितम्; सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम्। सत्येन सर्वं लभ्यते, पितः, इति श्रुतम्।" "कदाचित् वेदानां गर्भः रुद्रेण देवेशेन, ब्रह्मणा तेनैव निगृहीतेन दीक्षा कृताऽभूत्। पूर्वं, प्रलये, सर्वे लोका देवैः सहिताः, विरोचनस्य पुत्रः पाताले स्थित्वा सत्यं धारयन् बद्धः आसीत्।" "महान् विंध्यः अपि सत्यनिष्ठः सन्, वृद्धिम् इच्छन् अपि न वर्धते। गार्हस्थ्यकृत्यं दृश्यते, वने वासिनः शोभन्ते। सहस्राश्वमेधाः सत्येन तुलायाम् तुल्यन्ते। सत्येन धर्मः रक्ष्यते, धर्मः रक्षन्तं रक्षति।" एवं वचः उक्त्वा, प्रमुदितः, स्वदेहेन बलवांश्च स धर्मात्मा महर्षिपुत्रः, सत्यवागनृशंसश्च, तत्र स्थितः।