वराहपुराणम्

यदि एतेषां किञ्चिदपि न लभ्यते, तर्हि त्वं मम कर्मसु निष्ठा, ममोदितानि विधानानि सम्यगाचर। यस्य नाभेर्जातः स भवति, स यज्ञैर्मन्त्रैश्च गुह्यजपैः पूज्यते। या च मया विधिना निर्दिष्टं ददाति, सा धन्या भवति। अन्यदपि ते वक्ष्यामि, शृणु वसुन्धरे। अत्रापि मन्त्रेणैव विधिपूर्वकं दातव्यम्। मम भक्त्या सर्वसंसारमुक्तये दातव्यम्। मधुपर्कं गृहित्वा, अयं मन्त्रः पठनीयः— यः सर्वदेहेषु वर्तते, नारायणः सर्वलोकाधिपः सः। एतेनैव मन्त्रेण मधुपर्को दातव्यः। एवं मधुपर्कस्य विधानं, हे सुभगे, सम्यगुक्तम्। तस्मात् सिद्ध्यर्थिभिः मधुपर्कः प्रदातव्यः। यो मधुपर्कं ददाति, स परमं पदं प्राप्नोति। दीक्षिताय, गुरुप्रियशिष्याय च दातव्यम्। योऽपि मधुपर्ककथां शृणोति, तस्य पापं नश्यति। इदं ते कथितं, शुभे, मधुपर्कस्य विवेचनम्। राजद्वारे, श्मशाने, भयकाले, आपदि च— पुत्रहीनः पुत्रं लभते, भार्यावान् च भार्यां प्राप्नोति। इयं महाशान्तिक्रीया सुखदायिनी ते वर्णिता, हे पृथिवि। यः कश्चिद् एतां परमां शान्तिक्रीयां विधानतो यथोक्त्या आचरति, स परमं सुखं लभते। इति श्रीवराहपुराणे शान्तिसाधननिरूपणं द्व्युत्तरशतद्वात्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। अथ नचिकेतसः पन्थानं वर्णयामि। स वै वेदवेदाङ्गविदां श्रेष्ठः, व्यासशिष्यः, नचिकेताः नाम। अश्वमेधं समाप्य, जनमेजयो राजा, प्रायश्चित्तं कृत्वा, गजसाह्वयं जगाम। तत्र परमसिद्धं वैशम्पायनं मुनिं उपससार। कुरूणां अन्तिमः राजा सन्, जनमेजयः शोकवशं गतः। स उवाच— केन स्थाने मनुष्याः कर्मफलानि अनुभवन्ति? किं यमस्य स्थानं, तद् इच्छामि श्रोतुम्। कथं च यमालयं न गच्छेयम्, ब्रह्मन्? एवं पृष्ट्वा, सूतः उवाच— जनमेजयाय मधुरं वचनं ब्रवीत्। वैशम्पायनः उवाच— शृणु राजन्, पुरातनं पुण्यकथां, या धर्मकीर्त्यश्रीवर्धिनी, सर्वपापापहारी, शुभदायिनी। कदाचित् कश्चित् तपस्वी, धर्मात्मा मुनिः आसीत्। तस्य पुत्रः तेजस्वी, बुद्धिमान्, योगनिष्ठः। किञ्चित् कोपितः सन्, स धर्मात्मा पुत्रः शप्तः। तेन उक्तं— तव वाक्यं सत्यं सदा भवतु, धर्मिष्ठस्य हि। अहम् पुनः नूनं पुनरागमिष्यामि, न संशयः। एवमुक्त्वा तेजस्वी स पुत्रः तस्मात् क्षणाद् अन्तर्धाय, पितरं प्रत्युवाच। पितरं प्रति— यः कश्चित् मिथ्यावचनं कृत्वा स्मरति, स तव इच्छया मोक्षं लभते; अहं तु मिथ्यावादी, न कर्तुं न वक्तुं योग्यः। एवं मधुपर्कस्य विधानं, नचिकेतस्यानुचरितं च, मया एकवृत्तान्तरूपेण निवेदितम्।