स्नानं कृत्वा भूमिना शरीरे लिप्ते, तत्र मन्त्रैः ब्राह्मणान् आमन्त्रयितव्यं। ततः श्रद्धे युक्त्या दम्पत्यौ भोज्ये, सावधानतया तौ विसर्जयेत्। परन्तु यः मूर्खः अमावास्यायां दन्तकाष्ठं चर्वयति, रात्रिः समाप्ता सूर्ये उदिते, तत्र केशच्छेदनं नखच्छेदनं च कर्तव्यं। तत्र शुद्धं सम्यक् पक्वं भोजनं विधाय, समागतान् ब्राह्मणान् सत्कार्य, शुद्धं पाद्यं दातव्यं। आसनानि व्यवस्थितानि कृत्वा, तान् पुनः आमन्त्रयेत्। ततः धूपं दीपं वस्त्रं तिलयुक्तं जलं च दातव्यम्। अतिथिसमूहे दोषनिवारणार्थं भस्मना मण्डलं कर्तव्यम्। तत्र संकल्पः न आवश्यकः; पितृभ्यः संबोधितव्यम्, हे सुन्दरी। तदनन्तरं, दुष्टात्मनां निवारणाय मन्त्राः पठनीयाः। उपरि वस्त्रं आसनं च दत्त्वा, पिण्डप्रश्नः कर्तव्यः। पितराद्यैः त्रिपुरुषेभ्यः पिण्डाः दातव्याः। संयमेन अक्षयं ब्राह्मणहस्ते दातव्यम्। यावत् त्रिपिण्डाः भूमौ स्थिताः, तावत् जलस्पर्शेन शुद्धः भूत्वा शान्त्युदकं दातव्यम्। तानि जलानि विष्णुवी, कश्यपी, अक्षया इति नामानि प्रसिद्धानि। तृतीयं जलं श्रद्धकर्मणि दातव्यम्; एवं विधिः कथितः। एवं दानात् पितरः देवाश्च तुष्टाः भवन्ति—अत्र सन्देहः नास्ति। विधिपूर्वकं श्रद्धं विद्वद्ब्राह्मणेभ्यः दातव्यम्। यदि द्विजः श्रद्धं मन्त्रहीनं विधिहीनं वा करोति, वा ब्राह्मणः ज्ञानहीनः पात्रं उत्थापयति, तदा, हे भाग्यवती, अतुलं पितृकर्म वर्णितं ते। अधुनाऽपि, हे पृथिवि, किं श्रोतुम् इच्छसि? एवं श्रीवराहपुराणे 'श्राद्धपितृनिश्चयवर्णनं' नाम शत नवतितमः अध्यायः समाप्तः। अथ मदुपर्कस्य उत्पत्तिप्रदानमिश्रणवर्णनं प्रवर्तते। धर्मशास्त्रात् बहून् धर्मान् श्रुत्वा निश्चित्य, पृथिवी अब्रवीत्—"बहुश्रुतं बहुकृतं च, तथापि तृप्तिः नास्ति। स्वकल्याणाय गुह्यं वक्तव्यम्। किम् दातव्यम्, कस्य च?" तदा भगवान् वराहरूपधारी पृथिवीं प्रत्युवाच। श्रीवराहः उवाच—"मदुपर्कस्य उत्पत्तिः, तत्प्रदानं, तेन यत् क्षीयते, तदपि। अहं ब्रह्मणा रुद्रेण च सह लोकसंहारं करोतिः। तदनन्तरं, दक्षिणभागात् मम शरीरात् पुरुषः उत्पन्नः, हे पृथिवि। तत्र, मम शरीरात् उत्पन्नः ब्रह्मा माम् पप्रच्छ। 'हे देव, एतत् सूक्ष्मं लघु च, तव न युक्तम्।' एवं सः मम जन्मा, सर्वकर्मसु प्रतिष्ठितः। अत्र, हे ब्रह्मन्, मया निश्चितं, रुद्रस्यापि तथैव। मदुपर्कस्य उत्पत्तिः, स्वयम्भूभावनिश्चयः। मदुपर्के किम् कर्तव्यम्? तद् सर्वं वद, न किंचिद् लुप्येत।