देवा, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, सर्पाश्च—एते सर्वे समागताः। ये च बुद्धिमन्तः पुरुषाः, विशाललोचने, पितृयज्ञं कुर्वन्ति, तेषां पितरः नूनं स्वास्थ्यं ददाति—अत्र संशयः नास्ति। मनुष्याः पशुभ्यः च प्रेतयोनिरेव विमुच्यन्ते। यः गृहस्थाश्रमे सर्वदा देवपितृपूजनं करोति, तस्य पितरः श्राद्धविधिना तुष्टाः सन्तः तस्य पुण्यं अक्षयम् इति मन्यन्ते। ये विद्वांसः सात्त्विकमार्गेण यान्ति, ते तद्गतिं प्राप्नुवन्ति। ये तु अज्ञानतमसा आवृता मायया चपला, ते दुःखिताः सन्तः अपि, स श्राद्धकर्ता तान् उद्धरति। ते, जलाशयम् आगत्य, अमांसकाः सन्तः, जलबिन्दून् उत्सृजन्ति। ये द्विजातीन् तुष्ट्वा श्राद्धं कुर्वन्ति, ते यदि नरके अपि स्युः, तत्र अपि विमुच्यन्ते, तेषां तृप्तिः च अक्षया भवति। ब्राह्मणवाक्यानि अनुसृत्य यथाशक्ति दानानि दत्वा, तत्र कृष्णं वृषभं दातव्यम्, यः नरकक्लेशं नाशयति। तेन पितरः षष्टिसहस्रवर्षाणि तुष्टाः स्युः। यदि स वृषभः शृङ्गेण पङ्कं उद्धरति, तदा स तान् उद्धृत्य सोमलोकं गच्छति, षष्टिसहस्रवर्षाणि षट्शतानि च तत्र तिष्ठन्ति। एष धर्मः गृहस्थानां, पुत्रपौत्रसमन्वितानां। यथा पिपीलिका इत्यादयः, चलच्चराः पक्षिणश्च, तथा गृहस्थाश्रमः मूलम्—तत्रैव धर्मः प्रतिष्ठितः। अमावास्यायां वा पर्वणि वा, ये पितॄन् उद्धरन्ति, तेषां पुण्यं न ह्यन्यैः यज्ञैः, दानेन, स्वाध्यायेन, उपवासेन, तीर्थस्नानेन, वह्निदानेन च लभ्यते। ये पितरः तत्र गताः, ब्रह्मविष्णुशरीराणि प्रविश्य स्थिताः। एवं परम्परया, पृथिवि, पितृदेवताः तत्रैव स्थिताः। तदा, इन्द्रमुख्याः देवाः अपि एषां रहस्यं न जानन्ति। न च ब्रह्मा जानाति, यः मम मायया उत्पन्नः। पुनः, शुभे, पितृयज्ञस्य अन्यं रहस्यं वक्ष्यामि। श्रद्धया समर्पणं कृत्वा, कुशान् भूमौ विस्तार्य, ते तत्र अजीर्णेन पीडिताः सन्तः, न तु भक्ष्यन्ते। तान् सोमः अपश्यत्, शोभनललिते, देवानां कारणेन अजीर्णदुःखितान्। सोमः उवाच। ततः सोमवचनानन्तरम्— ते सोमं प्रार्थयन्तः, "नः वचनानि शृणु" इति। ये श्राद्धे नियुक्ताः, पिण्डेन तुष्टाः सन्तः। सोमः उवाच—"सर्वे मिलित्वा गच्छामः, यथा श्रेष्ठं स्यात्।" सोमवचनेन प्रेरिताः पितरः तत्रैव गतवन्तः। ते दिव्यं पितामहम् दृष्ट्वा शीघ्रं भूमौ प्रणम्य, "एते पितरः, भगवन्, दुःखैः अजीर्णेन च पीडिताः। यथा पच्यमानानि वस्तूनि नश्यन्ति, तथा वयं अपि, हे पितामह।" इत्युक्त्वा तत्र ब्रह्मा योगिनां नाथं वाक्यम् अवदत्।