तस्मिन्नेव काले गोदानं कर्तव्यं, तत् पापं नाशयति। यदि मृतस्य उदरे पिण्डः स्थाप्यते, स तु राक्षसत्वं प्राप्नोति, एवं पापात् विमुक्तः भवति। हे माधवि, गोदानं, गजदानं, अश्वदानं, धनदानं च यावत्समुद्रपर्यन्तं यः करोति, स प्रायश्चित्तं कुर्वन्, विद्यासम्पन्नः द्विजः, वेदाध्ययननिरतः च, स एव परान् उद्धरति। नूनं स आत्मानं च दातारं च उद्धरति, अत्र न संशयः। दैवकर्मणि, जातौ, जन्मनक्षत्रे, श्राद्धकाले, उत्सवदिवसेषु च, वेदविद्, स्नातकः, बहुकर्मरतः, क्षमासम्पन्नः, शास्त्रज्ञः, अहिंसकः च ब्राह्मणः, तस्मै दानं दातव्यं, स एव मोचयितुं समर्थः। यदि दानग्रहिता ब्राह्मणः कूपतुल्यो वा विह्निप्रायः स्यात्, स दातारं अधः नयति। तं दृष्ट्वा पितरः निराशाः सन्तः शीघ्रं नरकं यान्ति। अतः, हे महाभागे, अयोग्येभ्यः दानं न दातव्यम्। अवन्तिदेशे कश्चन धर्मात्मा राजा आसीत्। तस्य राज्ञः पुरोहितः चन्द्रशर्मा नाम श्रेष्ठब्राह्मणः आसीत्। स राजा प्रतिदिनं ब्राह्मणेभ्यः गाः ददाति स्म। कालान्तरे महति गते, मेधातिथिः नाम तस्य राज्ञः पुत्रः पितुः श्राद्धकर्मणि ब्राह्मणान् आहूयत्। आगतान् ब्राह्मणान् दृष्ट्वा, मेधातिथिः अशौचेन पीडितः अभवत्। स विधिवत् श्राद्धं कृत्वा, पिण्डदानं यथाविधि अकरोत्। तेषु तदा गोलकः नाम ब्राह्मणः कश्चन आसीत्। तस्मिन्नेव श्राद्धदोषात्, तस्य राज्ञः पितरः तदा निरन्तरं क्षुधया तृषया च पीड्यमानाः पुनः पुनः विलपन्तः आसन्। स राजा द्वौ त्रीन् च अनुचरान् सह गच्छन् मृगयायै तत्र अगच्छत्। तत्र तान् दुःखितावस्थायुक्तान् दृष्ट्वा पप्रच्छ—"कः भवतः, ये इह आगतान्, इदं दुःखमुपगताः?" पितरः ऊचुः—"वयं तस्य एव पितरः, नरकं गन्तुम् इच्छामः।" तेषां वचनं श्रुत्वा राजा दुःखेन सम्पूर्णः अभवत्। ततः मेधातिथिः पप्रच्छ—"कस्मात् कर्मदोषात् यूयं नरकं गन्तुम् इच्छथ?" पितरः ऊचुः—"तस्मात् एव कर्मदोषात् वयं नरकं गन्तुम् इच्छामः। तत्र महादुःखं भुक्त्वा पुनः स्वर्गं यामः। अनन्ताः गावः, बहुदानानि च त्वया दत्तानि। तत्र न किञ्चित् आहारं लभ्यते येन तृप्तिः स्यात्।" तेषां वचनं श्रुत्वा मेधातिथिः स्वगृहं प्रतिगच्छत्। ततः स मेधातिथिः आज्ञापयत्—"ये ब्राह्मणाः कुण्डगोलकदोषरहिताः, तान् सर्वान् आमन्त्रयत।" तस्य वचनं श्रुत्वा, चन्द्रशर्मा पुरोहितः धर्मिष्ठान्, क्षमावन्तः, कुलीनान्, सदाचारयुक्तान्, निर्दोषांश्च ब्राह्मणान् संगृह्य, श्राद्धं विधिवत् कृत्वा पिण्डदानं सम्यक् अकरोत्। तान् हृष्टान् पुष्टान् बलसम्पन्नांश्च दृष्ट्वा राजा परमं हर्षमवाप। ते विनयान्विताः स्नेहेन इदं वचः ऊचुः—"अद्य त्वं अस्माकं परमं श्रेयः सम्पादयितुम् अर्हसि।" यत् तयोः द्वयोः (कुण्डगोलकयोः) श्राद्धं दत्तं, तत् फलहीनं इति विद्वांसः प्राहुः।