यदा तत्र पितृभ्यः विशेषतः भागः सम्प्रयुज्यते, तदानीं तस्य भुक्त्वा ब्राह्मणः वा देवः केन कर्मणा तेषु मुक्तिम् आप्नोति इति स्नेहात् च स्त्रीस्वभावात् अहम् त्वां पृच्छामि, हे जनार्दन। एवं वसुधया पृष्टे भगवान् वराहरूपधारी श्रीकृष्णः ताम् उवाच—"सुन्दररूपे पृथिवि, उत्तमं प्रश्नं त्वया कृतम्। देवी, द्विजातीनां मोक्षमार्गं ते कथयामि। शरीरशुद्धये उपवासः कर्तव्यः। प्रातःकालसंध्यां कृत्वा अग्नौ होमं समर्प्य, ततः पूर्वाभिमुख्या नद्यां विधिवत् स्नानम् आचरितव्यम्। उदुम्बरपात्रे शान्त्युदकं स्थापयेत्। तत्र अग्न्यादिभ्यः सर्वेभ्यः देवतेभ्यः यथायोग्यं हविर्देयम्। तदा एकां गौः दातव्या, सा पापं नाशयति। यदि मृतस्य उदरे पिण्डं स्थाप्यते, सः राक्षसत्वं प्राप्य पापात् विमुच्यते। माधवि, गावः, गजाः, अश्वाः, धनं च समुद्रपर्यन्तं दत्तं यः प्रायश्चित्तं करोति, सः निश्चितं द्विजः, विद्यायुक्तः, वेदाध्ययनरतः, सः अन्यान् उद्धरति। सः आत्मानं च दातारं च मोचयति, अत्र न संशयः। देवकार्ये, जातौ, जन्मनक्षत्रे, श्राद्धे, उत्सवेषु च, यः वेदविद्, स्नातकः, नित्यकर्मनिरतः, क्षमायुक्तः, शास्त्रविद्, अहिंसकः, तस्मै ब्राह्मणाय दानं दातव्यम्; सः एव मोचयितुं योग्यः। यदि दानग्रहिता ब्राह्मणः कूपतुल्यः वा खातवत् अस्ति, सः दातारं अधः नयति। तं दृष्ट्वा पितरः निराशाः सन्तः शीघ्रं नरकं यान्ति। अतः, हे तेजस्विनि, अयोग्येभ्यः दानं न दातव्यम्। अवन्तिदेशे कश्चन धर्मात्मा राजा आसीत्। तस्य राज्ञः पुरोहितः चन्द्रशर्मा नाम श्रेष्ठब्राह्मणः आसीत्। सः राजा प्रतिदिनं ब्राह्मणेभ्यः गावः दत्तवान्। कालान्तरे, मेधातिथिः नाम राजपुत्रः पितुः श्राद्धाय ब्राह्मणान् आहूतवान्। आगतान् ब्राह्मणान् दृष्ट्वा, मेधातिथिः अशौचेन पीडितः अभवत्। सः विधिवत् श्राद्धं कृत्वा, पिण्डदानं सावधानतया अकरोत्। तत्र तस्मिन्काले गोलकः नाम कश्चन ब्राह्मणः आसीत्। तस्मात् श्राद्धदोषात् तस्य राज्ञः पितरः तदा निरन्तरं क्षुधातृषार्ताः सन्तः पुनः पुनः विलपन्तः आसन्। एकदा सः राजा द्वौ त्रयः अनुचरान् गृहीत्वा मृगयायाम् अगच्छत्। तत्र दुःखार्तान् तान् दृष्ट्वा पप्रच्छ—"यूयं के, अत्र आगत्य, कष्टितावस्थायाम् स्थिताः?" पितरः ऊचुः—"वयं तस्यैव पितरः, नरकं गन्तुम् उद्यताः।" तेषां वचनं श्रुत्वा राजा दुःखेन व्याकुलः अभवत्। मेधातिथिः पप्रच्छ—"कस्मात् कर्मदोषात् यूयं नरकं गन्तुम् इच्छथ?" पितरः ऊचुः—"तस्मादेव कर्मदोषात् वयं नरकं गन्तुम् इच्छामः।" तत्र महादुःखं भुक्त्वा पुनः स्वर्गं यामः। अनन्ताः गावः, बहुदानानि च त्वया दत्तानि।