रात्रौ समाप्तायां सवितरि उदिते, शुद्धदेशे समाधिना शेषं नीत्वा, यथाविधि षट्चत्वारिंशद्गुणितं पुण्यस्य भागं विधातव्यम्। हस्तिनः छायायाम्, नद्याः तीरे, वृक्षस्य अधः वा, यत्र स्थलम् कुक्कुटश्वशूकपशुभिः न दृश्यते, तत्र तदाचरणं करणीयम्। कुक्कुटः पक्षवातेन, चाण्डालः भूम्नि, एते च संस्कारकाले विवेकिना वर्जनीयाः, सुन्दरि। सर्पाः, भूतानि, यज्ञाः, चलाचलानि च सर्वाणि, अहम्, सुशोभने नितम्बिनि, विष्णोः शक्त्या विस्तृतं जगत् धारयिष्यामि। ततः, पृथिवि, भूमौ साक्षात्स्नानं कर्तव्यम्। जगत् त्वयि, शुभे, आश्रितम्; यदि तवावशिष्टं भवति, तर्हि तद्विनश्यति। तस्मात् तस्मिन्शेषे पतन्ति घोरे नरके, सुन्दरि। नामगोत्रेण संकल्पं कृत्वा, माधवि, तत्र अपि अन्यकुलाय न दातव्यम् ये तत्र न भुञ्जते। एवं दाने पितृलोके गतेषु तृप्तिः क्रियते। सः अपि, महानदीं गत्वा, वस्त्रैः सह स्नात्वा, शुद्धिं कृत्वा शीघ्रं ब्राह्मणान् आनयेत्। ततो धैर्येण पोषेण च अर्घ्यं पाद्यं च दद्यात्, हे माधवि। मन्त्रः— 'एष ते पीठः दत्तः; विश्रान्तिं कुरुष्व, द्विज।' इति। ब्राह्मणं पीठे स्थाप्य, तस्य उपरि छत्रं पुनरपि स्थापयेत्। देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धगणाः, महासुराश्च, पितृणां हितार्थं, पृथिवि, धारयितव्याः। छत्रं च रक्षार्थं द्विजाय दातव्यम्। गन्धर्वासुरसिद्धराक्षसपिशिताशनाः तं लज्जितं दृष्ट्वा हास्यं कुर्वन्ति। ये पितृलोकं गताः, सर्वे देवर्षयः च प्राचीनाः, तेषां कृते— तदा, भीषणा अह्निश्च रात्रिश्च, भस्मवृष्टिः, घनतमः, विषमं, दुर्गमं, दृष्ट्वा भीषणं च भवति। एकाकी सः तं दुःसहं मार्गं लोके गच्छति। तस्मिन्भीषणे दिवानिशि, माधवि, पितॄन् नेतुं सः प्रयाति। भूमिः दग्धशर्करायुक्ता कंटकावृता च भवति। ततः, गन्धदीपं च यथामन्त्रं दद्यात्। नामगोत्रेण पितॄन् स्मृत्वा, मन्त्रः— 'इमं लोकं त्यक्त्वा परं पदं गतः असि।' इति। गन्धमन्त्रः— 'सर्वं गन्धं, सर्वाणि पुष्पाणि, धूपं दीपं च एव' इति। एवं वस्त्राभरणानि सर्वाणि ब्राह्मणाय दातव्यानि। एवं सर्वाणि द्रव्याणि परिपूर्णानि पितृणां भोगार्थं दातव्यानि। शूद्राणामपि एष एव विधिः, किन्तु मन्त्रवर्जितः। सर्वं कृत्वा, पाकं भोज्यं ब्राह्मणं भोजयेत्। पूर्वं पितृभ्यः निवेदयेत्, अन्यः तत्र न स्पृशेत्। तस्मिन्पिण्डदाने दैवत्वं ब्राह्मण्यं च लभ्यते।