शृणु, माधवि! चतुर्णां वर्णानां जनानां हेतुना एकोदिष्टः विधिः प्रवर्तते। स्नात्वा शुद्धभावेन पितॄणां सह प्रेतं संयोजयेत्। अशौचद्रव्याणि सञ्चित्य ब्रह्मणा निर्दिष्टं धर्मं आचरितव्यम्। पतितानां च शूद्राणां च सेवा कर्तव्या, सुन्दरी, तथा मृतस्य नाम उच्चार्य तस्मिन्नेव कर्मणि यः प्रयोजनम् अस्ति। निमन्त्रितं ब्राह्मणं गत्वा विनयेन एकाग्रचित्तः सन्, तस्य पादयोः सेवां कुर्यात् प्रेतस्य हितकाम्यया। स तत्र यावत् तिष्ठति, तावत् प्रेतस्य भोगान् पश्यति। रजन्यतीते सूर्ये उदिते, तु सः शुद्धस्थानं गत्वा अवशिष्टं द्रव्यं समाहृत्य एकाग्रचित्तः सम्यक् भागं दद्यात्, यः पुण्यकर्मणः षट्चत्वारिंशद्गुणः स्यात्। गजच्छायायाम्, नदीतीरे, वृक्षस्य अधः, अपि वा यत् भूमौ तिष्ठति, तत्र अपि, यत् स्थलं कुक्कुटश्वशृगालसूकरैः अदृष्टं, तत्र एव कार्यं कुर्यात्। कुक्कुटः अपि पक्षा-वातेन, चाण्डालः च भूमौ, एतेषां संस्पर्शः श्राद्धकर्मणि विवर्जनीयः, सुन्दरी। सर्पाणि, भूतानि, यज्ञाः, यच्चलस्थावरं सर्वम्, अहम् एव धारयामि, सुश्रोणि, विष्णोः शक्त्या विस्तृतं जगत्। ततः स्नानं भूमौ एव कर्तव्यम्, भूमे, शीघ्रं। जगत् त्वयि अधीनं, शुभे; यदि तव अवशिष्टं, तर्हि तद् नश्यति। तस्मात् तेन अवशिष्टेन नरः घोरं नरकं पतति, सुन्दरी। नामगोत्राभ्यां संकल्पं कृत्वा, माधवि, अन्यस्मै गोत्राय न दद्यात् ये तत्र न भुञ्जते। एवं दानेन प्रेतलोकगताः तृप्यन्ति। सः महतीं नदीं गत्वा वस्त्रैः सह स्नानं कुर्यात्। एवं शुद्धः शीघ्रं ब्राह्मणान् आनयेत्। ततः धैर्येण पोषेण च अर्घ्यं पाद्यं च दद्यात्, माधवि। मन्त्रं पठेत्—"एष ते आसनं दत्तं, विश्रान्तिं कुरुष्व, द्विज।" ब्राह्मणं आसने उपवेश्य, छत्रं पुनः स्थापयेत्। देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धगणाः, महासुराश्च, प्रेतस्य हिताय, भूमे, धारयितव्या। छत्रं अपि रक्षार्थं द्विजाय दद्यात्। गन्धर्वाः, असुराः, सिद्धाः, राक्षसाः, पिशिताशनाश्च—तेन लज्जिते दृष्ट्वा असुरराक्षसाः हसन्ति। ये च प्रेतलोकगताः, सर्वे देवाः, ऋषयः च प्राचीनाः, तेषां मध्ये सः तिष्ठति। ततः, घोरायां रात्र्यह्नि, भस्मवृष्टिः स्यात्, तमः घनं विकृतं दुस्तरं च, दृष्ट्वा भयावहम्। सः एकाकी तं दुःसहं मार्गं लोके गच्छति। तस्मिन् घोरे रात्र्यह्नि, माधवि, सः प्रेतं नेतुम् आरभते। भूमिः दग्धशर्करायुक्ता, कंटकच्छन्ना च दृश्यते। एषा विधिः प्रेतकर्मणि, माधवि, यथोक्तः श्रूयते।