एकदा, महान् वृक्षं गत्वा, मनुष्यः विविधानि सुरभिसामग्र्याणि सञ्चिनोति स्म। तानि सर्वाणि तेजोवर्धनानि वस्तूनि तस्य कृते सम्यक् व्यवस्थाप्य, पवित्रजलादीनि आवाह्य, तं स्नापयेत्। तत्र कुरुक्षेत्रं, गङ्गा, यमुना, गान्दकी, भद्रा, सरयू—एते सरितां श्रेष्ठाः पुण्यदायिन्यः स्मृताः। पृथिव्यां सर्वाणि तीर्थानि, चत्वारः च समुद्राः, तस्य मूर्ध्नि दक्षिणाग्रां स्थापयित्वा, तस्योपरि सम्यक् न्यस्यन्ते। दिव्यान् अग्निमुखान् देवतान् चिन्तयित्वा, अग्निं हस्ते गृह्णीयात्। सः कश्चन, सञ्ज्ञया वा अज्ञानतः वा, दुष्करं कर्म आचरन्, धर्माधर्मयोः संयोगेन, लोभमोहावृतचित्तः भवति। तस्मिन् काले, दीप्तिमन्तम् अग्निं तस्य मूर्ध्नि स्थापयेत्। एवं, पुत्र, चतुर्णां वर्णानां शुद्धिकर्म विधिः एषः। मृतस्य नाम उच्चार्य, पृथिव्यां पिण्डदानं विधायेत्। एवं श्रीवराहपुराणस्य दिव्यग्रन्थे ‘श्राद्धसम्भववर्णनं’ नाम अष्टाशीत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, श्राद्धपिण्डसम्भववर्णनं प्रारभ्यते। भगवन् वराहः उवाच—‘देवदेव, लोकनाथ, असङ्गः त्वम्।’ आयुषः समाप्तौ, तृतीयं स्नानं नदीजलस्य कर्तव्यम्। ततः पिण्डं दद्यात्, जलस्य त्रिंशदञ्जलिं च दद्यात्। अन्यत्र सप्तमे दिने स्नानानन्तरं होमादिकं कार्यम्। दशमे दिने वस्त्राणि क्षारादिभिः शुद्धयेत्। एकादश्यां नियमेन एकोदिष्टश्राद्धं कार्यम्। एषः एकोदिष्टः चतुर्णां वर्णानां विहितः, हे माधवि। स्नात्वा शुद्धः सन्, मृतं पितृभिः संयोजयेत्। मलिनानि द्रव्याणि सञ्चित्य, ब्रह्मणो वचनेन आचरितव्यम्। पतितसेवया, शूद्रसेवया च, मृतस्य नाम उच्चार्य, तस्य श्राद्धस्य निमित्तं कार्यम्। आमन्त्रितब्राह्मणं गत्वा, विनयेन एकचित्तः सन्, इदं सम्यक् आचरेत्। ‘त्वं मृत्युनिyमेन स्वर्लोकं गतः’ इति तं स्मरेत्। सूर्यास्तमनानन्तरं ब्राह्मणगृहं गच्छेत्। तत्र मृतस्य श्रेयः कामयमानः, पादौ मर्दयेत्। यावत् तत्र तिष्ठति, तावत् मृतस्य भोगान् पश्यति। रात्रौ गते, सूर्ये उदिते, शुद्धस्थले अवशिष्टानि समालोच्य, एकचित्तः सन्, पिण्डं सम्यक् दद्यात्। तस्य यथायोग्यं भागः, शुभकर्मणः च शतचत्वारिंशद्गुणः स्यात्। हस्तिहायानच्छायायाम्, नदीतीरे, वृक्षस्य अधः वा, यत्र कुक्कुटः श्वा वा शूकरः वा न पश्यति, तस्मिन्स्थले एव कर्म कर्तव्यम्। कुक्कुटः पक्षवातेन, चाण्डालः भूमौ, एते मृतकर्मणि वर्जनीयाः, हे सुन्दरि। सर्पाः, भूताः, यज्ञाः, चलस्थावराणि च सर्वाणि, अहम् एव धारयामि, हे सुश्रोंगी, विष्णोः शक्त्या विस्तृतं जगत्। ततः, पृथिव्यां तत्रैव स्नानं कर्तव्यम्। एवं श्राद्धपिण्डसम्भवस्य विधानं श्रीवराहपुराणे सम्यक् प्रतिपादितम्।