सः क्रूरः, भयङ्करः, दुष्कर्मनिरतः, हिंस्रः, निर्लज्जश्च भवति। तमसः स्वरूपं तं विद्धि; सः संबोधितः अपि न बोधति। वाचि बलवान्, चित्ते चाञ्चलः, सर्वदा सन्देहरतः सः दृश्यते। यः तु धैर्ययुक्तः, आत्मन्येव निगृहीतः, शुद्धात्मा, श्रद्धासम्पन्नश्च, स एव ज्ञेयः। एवं विचिन्त्य, दुःखाय न प्रवर्तेत। लज्जा, धृति, धर्मः, श्रीः, कीर्तिः, स्मृतिः, बुद्धिः च—एतानि सर्वाणि, अन्यानि च सर्वगुणानि, शोकग्रस्तं पुरुषं परित्यजन्ति। मोहबलात् सः हिंसां च मिथ्यावचनं च आचरति। सर्वत्रासक्तिं निगृह्य, मनः धर्मे निवेशयेत्। अहं चतुर्वर्णानां धर्मान्, स्वयंभुवोक्तान्, प्रवक्ष्यामि। कूशशय्यायां स्थितः, सः न कस्यचित् दिशि पश्येत्। स्नेहेन द्विजातीन् भूमिदेवान् च पठयेत्। परत्रार्थं विशेषतः गावां दानं प्रशस्यते। एतेषां दानेन शीघ्रं पापात् विमुच्यते। ततः पश्चात् दिव्यं शब्दं दक्षिणकर्णे श्रावयेत्। तं दुःखितं दृष्ट्वा, मम मार्गे प्रवृत्तं, अस्य मन्त्रेण संसारात् मोक्षः कारयितव्यः। मन्त्रः—"ॐ, एतत्ते शुद्धतमं मधुपर्कं गृहाण, यत् संसारनाशनं, अमृतकल्पं, श्रेष्ठम्।" इति मन्त्रेण एव मधुपर्कं दद्यात्। एवं प्राणे निर्गते, सः पुनः संसारं न प्राप्नोति। ततः महावृक्षं गत्वा, विविधगन्धद्रव्याणि संगृह्य, तेन सर्वाणि तेजोवर्धकानि वस्तूनि तस्य सम्यक् स्थापयेत्। पवित्रतोयं चादाय, तं स्नापयेत्। कुरुक्षेत्रं, गङ्गा, यमुनायाः श्रेष्ठता, गण्डकी, भद्रा, सरयू च बलप्रदा; सर्वाणि पुण्यक्षेत्राणि, चत्वारः समुद्राश्च, तस्योपरि स्थापयेत्, दक्षिणाग्रं शिरसि कृत्वा। दिव्यानलमुखान् ध्यात्वा, अग्निं हस्ते गृह्णीयात्। ज्ञात्वा वा अज्ञात्वा वा, दुष्करं कर्म यः करोति, धर्माधर्मयुतः, लोभमोहावृतः, तदा दीप्तमग्निं शिरसि स्थापयेत्। एवं, पुत्र, एष शुद्धिकर्म चतुर्वर्णानां। एवं मृतस्य नामोच्चारणं कृत्वा, पृथिव्यां पिण्डं दद्यात्। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्ये, श्राद्धसम्भवो नाम, सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ श्राद्धपिण्डसम्भववर्णनं प्रारभ्यते। त्वं देवदेवोऽसि, लोकनाथः, निरासक्तः। श्रीवराह उवाच—आयुषः समाप्तौ, नद्यां तृतीयं स्नानं कर्तव्यम्। ततः पिण्डं दद्यात्, जलस्य त्रिंशदञ्जलिं च। अन्यत्र, स्नानात् सप्तमे दिने हविर्दानं विधीयते। दशमे दिने वस्त्राणि क्षारादिभिः शुद्धयेत्। एकादशे दिने एकोदिष्टश्राद्धं यथाविधि कुर्यात्।