सः शुभैः अक्षयैः च वाक्यैः स्वं पुत्रं सान्त्वयामास। एष पितृकार्यविधिः, स्वयं ब्रह्मणा धर्मरूपेण निर्दिष्टः, कर्तव्यः इति तेन उक्तम्। श्राद्धकर्म प्रथमं स्वयंभुवैः कृतम्, हे विप्रश्रेष्ठ। तेन श्राद्धस्य विधिः, प्रेतकार्यस्य च आचरः, स्थापितः। मम अनुग्रहेण तस्मै विवेकं ददामि। धर्मराजस्य आज्ञया, नूनं गन्तव्यम्। जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः, मृतस्य च जन्म निश्चितम्। सत्त्वं रजः तमश्च इत्येते त्रयो गुणाः शरीरे उत्पद्यन्ते इति कथ्यते। तमसाभिभूताः, कर्मदोषात्, सत्त्वगुणं न बोधन्ति। वेदविदः सत्त्वप्रधानाः, मोक्षमार्गे प्रवर्तन्ते। यः क्रूरः, भीरुः, दुष्कृतपरायणः, हिंसकः, लज्जारहितः च, स तमसः इति विद्धि; सः भाष्यमाणः अपि न बोधति। यः वाचि दृढः, चित्ते चपलः, सदा संशयशीलः च, सः तमसप्रधानः। यः तु धैर्यवान्, आत्मसंयमी, शुद्धात्मा, श्रद्धासंपन्नः, सः सत्त्वगुणवान् इति ज्ञेयः। एवं चिन्तयित्वा, शोकं न कर्तव्यम्। लज्जा, धृति, धर्मः, श्रीः, कीर्तिः, स्मृतिः, बुद्धिः—एतानि सर्वाणि, सर्वगुणैः सह, शोकग्रस्तं नरं परित्यजन्ति। मोहबलात्, सः हिंसां च अनृतं च आचरति। सर्वेषु विषयेषु रागं संयम्य, चित्तं धर्मे निवेशयेत्। चतुर्वर्णानां धर्मान्, स्वयंभुवोक्तान्, अहं वक्ष्यामि। कुशशय्यायां स्थितः, सः कस्यचित् दिशि न पश्येत्। स्नेहपूर्वकं, द्विजातीन् भूमिदेवान्, पाठयेत्। परत्रार्थं गोदानं विशेषतः प्रशस्यते। एतैः दानैः शीघ्रं पापात् विमुच्यते। अनन्तरं, दिव्यं शब्दं दक्षिणकर्णे श्रावयेत्। सः मम मार्गं अनुसरन्, महतीं व्यथां प्रेक्ष्य, तस्मै मन्त्रेण संसारात् मोचनं कारयेत्। मन्त्रः—"ॐ, मत्तः एतत् विशुद्धं मधुपर्कं, संसारनाशनं, अमृततुल्यं, गृहाण।" तेन मन्त्रेण मधुपर्कं सम्यक् निवेदयेत्। एवं प्राणत्यागे कृतवति, सः पुनः संसारं न प्राप्नोति। ततः, महावृक्षं गत्वा, नानापुष्पगन्धद्रव्याणि संगृह्य, तानि सर्वाणि तेजःप्रदायकानि तस्य कृते सम्यक् विन्यस्य, पुण्यतोयानां च आह्वानं कृत्वा, तं स्नापयेत्। कुरुक्षेत्रं, गङ्गा, यमुना, नदीश्रेष्ठे, गण्डकी, शुभा भद्रा, बलदा सरयू, पृथिव्यां सर्वतीर्थानि, चतुर्दिशं च समुद्रान्, तस्योपरि स्थापयेत्, दक्षिणाग्रं शिरसि कृत्वा। दैवीं वह्निमुख्यां देवतां ध्यायित्वा, अग्निं गृहीत्वा, सः कर्म कुर्यात्। जानन् वा अजानन् वा, अतिदुःखसाध्यं कर्म आचरन्, धर्माधर्मसंयुक्तः, लोभमोहावृतचित्तः, तत्र नियुज्यते।