वराहपुराणम्

सर्वश्रेष्ठ महर्षे, धर्मविदां अग्रण्य! मम हृदयस्थ स्नेहात्, सौहार्दात्, प्रेम्णः, अहं ते कथयामि—शृणु। पुत्रस्नेहानुग्रहेण मया यद् कृतं, तत् निश्चित्य कृतम्। अनन्तरं, अहं दर्भान् भूमौ विस्तार्य पिण्डदानं अर्पितवान्। शोकबलात् एषा क्रिया मया कृताऽभवत्। मम बुद्धिः, स्मृतिः, संकल्पः तदा मोहात् नष्टाः। मुनिशापस्य तीव्रात् भयानकं भीतिं पश्यामि; परन्तु त्वं, द्विजश्रेष्ठ, न बिभीषः—पितरं शरणं गच्छ। अत्राधर्मं न पश्यामि; नूनं धर्म एव अत्र, न संशयः। सः कर्मणा, मनसा, वाचा पितरं शरणं गत्वा, तपोयुक्तं मुनिं शीघ्रं समीपं ययौ। सः पुत्रं शुभैः, अक्षयैः वाक्यैः सान्त्वयामास। एषः पितृकर्म धर्मरूपः, स्वयं ब्रह्मणा निर्दिष्टः। श्राद्धं प्रथमं स्वयंभूना कृतम्, विप्रश्रेष्ठ। श्राद्धकर्मणः विधिः, तथा प्रेतकार्याणि, एवं स्थितानि। मम अनुग्रहेण, तस्मै बुद्धिं ददामि। धर्मराजाज्ञया, निःसंशयं गन्तव्यं। जातस्य मृत्युः निश्चितः, मृतस्य च पुनर्जन्म निश्चितम्। सत्त्वं, रजः, तमः—एते त्रयः शरीरात् उत्पन्नाः कथ्यन्ते। तामसप्रधानाः, कर्मदोषात्, सत्त्वगुणं न जानन्ति। वेदविदः सत्त्वप्रधानाः मोक्षमार्गे यान्ति। यः क्रूरः, भीरुः, दुष्टाचारः, हिंसकः, निर्लज्जः—तं तामसं विद्धि; संवादे न बोधति। वाक्प्रबलः, चित्तचपलः, सदा संशयी च। यः धैर्यवान्, संयतात्मा, शुद्धात्मा, श्रद्धालु—सः सत्त्वप्रधानः ज्ञेयः। एवं विचिन्त्य, शोकं न अनुमन्येत। लज्जा, धैर्यं, धर्मः, श्रीः, कीर्तिः, स्मृतिः, बुद्धिः—एते सर्वे, सर्वगुणैः सह, शोकग्रस्तं पुरुषं त्यजन्ति। मोहबलात्, सः हिंसां, अनृतं च आचरति। सर्वेषु विषयेषु आसक्तिं संयम्य, धर्मे मनः नियोजयेत्। अहं चतुर्वर्णानां धर्मान् स्वयंभुवोक्तान् वक्ष्यामि। कुशशय्यायां शयनं कृत्वा, सः सर्वदिशं न पश्यति। स्नेहात्, द्विजान् भूदेवान्, पाठयेत्। परलोकसुखार्थं, गौदानं विशेषतः प्रशस्यते। एतेषु दानेषु, पापात् शीघ्रं विमुक्तिः। ततः, दैवीं ध्वनिं दक्षिणकर्णे श्रावयेत्। मम मार्गं अनुसरन्, तं दुःखितं दृष्ट्वा। एतेन मन्त्रेण, संसारात् मोक्षः कार्यः। मन्त्रः—"ॐ, मम शुद्धतमं मधुपर्कं, संसारनाशकं, अमृतसमं, अग्र्यं स्वीकुरु।" तदनन्तरं, अस्मिन मन्त्रेण मधुपर्कं अर्पयेत्। एवं प्राणो यातः सति, पुनः संसारं न प्रतिनिवर्तते।