सहस्रवर्षाणि तपः कृत्वा भूमे, तेषां तपस्विनां जीवनं दीर्घकालं अभवत्। तत्र, पुत्रं नष्टं दृष्ट्वा, निमिः शोकसम्भावितः अभवत्। दुःखं अनुभूय, निमिः तत्र विधिपूर्वकं कर्म अकरोत्, हे माधवि। सर्वथा शुद्धः सन्, माघमासे द्वादशीदिवसे तस्य निमिः श्रद्धायाः यथायोग्यं कर्म चिन्तयामास। यानि यानि भोज्यानि, रसजाः नव प्रकाराः च, तानि सर्वाणि संकल्प्य, ब्राह्मणं सम्यक् सम्मान्य, शुद्धचित्तः अभवत्। ततः, सप्तवारं एकस्मिन्नेव स्थले उपविष्टः, ब्राह्मणान् सप्तवारं पूजयामास, हे सुन्दरी। श्रीमते नामगोत्रेण पिण्डं समर्पयामास। एवं दिवसे गतम्, सूर्यास्ते च, हे सौम्ये, एकाकी, मनसः आत्मनः च निग्रहेण, निराशः, निरुपधिः च, नातिवृद्धं नातिवल्गु, वस्त्रचर्मकुशान् उपरि स्थाप्य, आसने स्थित्वा, आत्मशुद्ध्यर्थं योगं अकरोत्। स्वस्य नासाग्रं निरीक्ष्य, दिशाः नावलोकयामास। मयि मनः संयम्य, यः एकीकृतः भक्तः उपविष्टः, स एव योगयुक्तः भवति। सायं समाप्ते, रात्रिः आगता। दृढसंकल्पः पिण्डं समर्प्य, पश्चात् विषादं अनुभूतवान्। पुत्रार्थं अशुद्धं पिण्डकर्म अकरोत्। ऋषयः शापात् मां न दहेयुः कथं? पितृस्थानस्थैः सर्वैः किं वदिष्यन्ति मम विषये? प्रातः सायं आगते, सूर्ये उदिते, पुनः, अत्रिसुतः निमिः दुःखसम्भ्रान्तः चिन्तायामास। वृद्धत्वं, कर्म, बलं, जीवितं—सर्वं निन्दितवान्। विद्वांसः जानन्ति यत् पूतिनामकं नरकं हृदयदुःखरूपं अस्ति। देवपूजां कृत्वा, दानानि बहूनि दत्त्वा, पुत्रेन तद् लभ्यते, पितामहाः पौत्रेण तृप्तिम् यान्ति। पुत्रसमृद्ध्याभावे, जीवितं सहनं न शक्नोमि। ततः, तपोवनं गच्छन्, ऋष्याश्रमैः शोभितं वनं प्रविष्टवान्। तत्र आश्रमं स्वप्रभया दीप्तं प्रवेश्य, पाद्यं, अर्घ्यं, आसनं च समर्पयामास। तदा नारदः उवाच—"त्वं शोकं कर्तुम् अर्हसि न, बुद्धिमान् सन् अपि न वेदसि। विद्वांसः जीवितस्य मृतस्य वा शोकं न कुर्वन्ति। शत्रवः हृष्टाः, स पुत्रः न पुनः आगच्छति।" देवा, असुरा, गन्धर्वाः, मानवाः, पशवः, पक्षिणः—सर्वेषां जन्मिनां मृत्युरूपेण कालः अस्ति। तव पुत्रः महान्, प्रसिद्धः, श्रीसंपन्नः आसीत्। मृत्युकाले प्राप्ते, स दिव्यं परमं स्थानं प्राप्नोत्। नारदस्य उक्तं श्रुत्वा, द्विजश्रेष्ठः निमिः शोकात् भयभीतः, कण्ठकम्पितः, पुनः पुनः दीर्घनिःश्वासं अकरोत्।