क्षणमात्रं ध्यानमाविश्य अहं तत्र वाक्यम् उक्तवान्। मया एवं संबोधितायाः देवीः सा तत्र कमण्डलुं समादत्त। तदा आदित्याः, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुतां गणाः च—ते सर्वे तत्र उपस्थिताः। बाहुभ्यः क्षत्रियाः उत्पन्नाः, उरुभ्यः वैश्याः अभवन्। हे देवी, देवाः असुराः च ब्रह्मणः एव सुताः अभवन्। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुतां गणाः पुनः स्मृताः। दित्याः पुत्राः असुराः देवद्विषः अभवन्। सर्वे द्विजाः तेजस्विनः सूर्यवत्, शास्त्रविदः अभवन्। निमिः तु तस्य वंशजः आत्रेयः नाम्ना प्रसिद्धः अभवत्। ये शुष्कपत्रं जलं च खादन्ति, ये च शीतकाले जलमध्ये वसन्ति—ते सहस्रवर्षाणि, हे पृथिवि, तपः अकरोत्। तत्र पुत्रं नष्टं दृष्ट्वा निमिः शोकग्रस्तः अभवत्। दुःखानुभवात् अनन्तरं निमिः तत्र विधिपूर्वकं कर्म अकरोत्, हे माधवि। तस्य सर्वथा शुद्धस्य, माघमासे द्वादशे दिने—निमिः एकाग्रचित्तः श्राद्धस्य यथाविधि चिन्तनम् अकरोत्। यानि यानि अन्नानि सन्ति, नव रसजातानि च—सर्वाणि तानि ब्राह्मणं सम्मान्य, शुद्धः एकाग्रः अभवत्। ततः सप्तवारं अनुक्रम्य तत्र उपविष्टः। सप्तवारं ब्राह्मणान् पूज्य, हे सुन्दरी, सदा पूजां अकरोत्। श्रीमते पिण्डं नामगोत्रं उच्चार्य समर्पितवान्। एवं दिवसम् अतीतं दृष्ट्वा, हे सौम्ये, सूर्यास्ते समागते, एकाकी, संयतचित्तः, निराशः, निरधनः च अभवत्। नात्युच्चं नात्यवचं, वस्त्रं, अजिनं, कुशं च उपरि स्थाप्य, आसने उपविष्टः स्वात्मशुद्धये योगं अकरोत्। स्वनासाग्रं पश्यन्, दिशः नावलोक्य। मनः मयि संयम्य, यः एकीकृतः भक्तियुक्तः उपविष्टः। सायंकाले समाप्ते, रात्रिः आगता। दृढनिश्चयेन हवनं कृत्वा, अनन्तरं विषादं अनुभूतवान्। तद् अर्पणं अशुद्धं पुत्रार्थं कृतम्। मुनयः शापात् मां कथं न दग्धवन्तः? पितृस्थानस्थाः सर्वे मयि किं वदिष्यन्ति? पूर्वसंध्यायां आगतायाम्, सूर्ये उदिते, आत्रेयवंशजः पुनः शोकग्रस्तः चिन्तायाम् पतितः। धिक् वृद्धिम्, धिक् कर्म, धिक् बलं, धिक् जीवितम्। पुतिनामकं नरकं हृदयदुःखं पण्डिताः जानन्ति। देवपूजनं दानानि च बहूनि कृत्वा, तद्द्वारा पुरुषः पुत्रेण, पितामहाः पौत्रेण फलम् प्राप्नुवन्ति। पुत्रसमृद्ध्यविहीनः अहं जीवितं सहनं न शक्नोमि। सः तपोवनं ऋष्याश्रमैः शोभितं जगाम। तद् आश्रमं स्वदीप्त्या दीप्तं प्रविश्य...