मायया निबद्धनिद्रां स्वीकृत्य कदाचिद् जागरूकः, कदाचिद् सुप्तः अपि अहम् स्थितवान्। सहस्रयुगपर्यन्तं कालः यथावत् अतीतः—प्रत्येक कल्पे तथा। हे सुन्दरविभ्रु, पञ्चशतानि दिनानि त्वां धारयामि स्म। यत् त्वया मम ज्ञातुं पृच्छ्यते, तथा च त्वं स्वयम्, हे तेजस्विनि, तत् सर्वं श्रुणु। कोपात् अहम् दानवानां विनाशाय प्रभुं निर्मितवान्। एवं वयं त्रयो देवाः, पृथ्वीं एकमेकसागररूपां कृत्वा, सर्वं जलमयं चकार; अन्यत् किमपि न दृष्टम्। ततः अहम् वटवृक्षस्य अधः मायया बालरूपं धारयित्वा स्थितवान्। हे शुभे, त्वां निगृह्णामि—एतत् त्वया ज्ञायते, हे कल्याणि पृथिवि। तत्र मायया जलम् उत्पन्नम्। ततः क्षणमेकं ध्यानं कृत्वा, अहम् इदं वचनम् अब्रुवम्। मया एवं उक्ता सा देवी तत्र कुम्भम् आदत्त। आदित्या, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुतां गणाश्च—एते सर्वे उत्पन्नाः। बाहुभ्यः क्षत्रियाः, ऊरुभ्यः वैश्याः अभवन्। हे देवी, देवाः असुराश्च ब्रह्मणः एव जाताः। आदित्या, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुतां गणाश्च पुनः पुनः उत्पन्नाः। दितेः पुत्राः असुराः, देवद्विषः, जाताः। द्विजातयः सर्वे, सूर्यसमप्रभाः, शास्त्रज्ञाः अभवन्। निमिः तु अत्रेय इति ख्यातः कुलसम्भवः। ये पर्णपानाः जलाशिनश्च, ये हेमन्ते जलनिवासिनः, ते सहस्रवर्षाणि, हे पृथिवि, तपः अचरन्। तं नष्टपुत्रं दृष्ट्वा निमिः शोकवशं गतः। दुःखं अनुभूय निमिः तत्र विधिवत् क्रियाः अकरोत्, हे माधवि। तस्य सर्वथा शुद्धस्य, माघमासस्य द्वादश्यां दिने, निमिः एकाग्रचित्तः श्राद्धस्य विधिं चिन्तयामास। यानि कानि च भोज्यानि, नवरससम्भवानि च, तानि सर्वाणि ग्रहीत्वा, ब्राह्मणं सम्यक् सम्पूज्य, शुद्धः एकचित्तः अभवत्। ततः सप्तकृत्वः एकत्र उपविष्टः। सप्तकृत्वः ब्राह्मणान् सम्पूज्य, हे सुन्दरी, तदा सः श्रीमते पिण्डं नामग्रामेण दत्तवान्। एवं दिनं गतं, हे सौम्ये, सूर्यास्तमिते, सः एकाकी, निगृहीतात्मा, निराशः, निरुपस्करः, नात्युत्तमं नात्यवचं वस्त्राजिनकुशोत्कर्षे उपविष्टः, आत्मशुद्ध्यर्थं योगं अकरोत्। स्वस्य नासाग्रं पश्यन्, दिशः नावलोक्य, मनः मयि संयम्य, यो युक्तः उपविशत्, मयि भक्तः सः। एवं सन्ध्यायाम् अतीतायां, रात्रिः आगता। निश्चयेन हुत्वा, अनन्तरं विषादं प्रपेदे। अपवित्रं पुत्रार्थं कृतं तद्दानकर्म। ऋषयः शापात् कथं मां न दग्धवन्तः?