वराहपुराणम्

एवं शृण्वन् निष्कलङ्काङ्गी स्त्री शीघ्रं ताम् आनयितुं प्रवृत्ता। सा तु नित्यं मद्य-मांस-सेवनेन प्रवृत्ता, तस्यां दिवसे अकेला आसीत्। तां तु दूतैः हस्तेन गृहीत्वा ऋषेः समीपं नीतवती। ततः ऋषिः तस्यै विधेः विषयं निश्चित्य उवाच। पितृभ्यः जलदानं, यत् परमं मोक्षं प्रयच्छति, तेन न दत्तम्। सा उवाच— “न पितृन् जानामि, न च विधिं, हे प्रभो।” ततः मथुरानाथस्य पत्नी, राजा च, श्रेष्ठजनैः सहिताः। राजा तान् ऋषिं सह तस्मिन् पुण्यस्थले श्राद्धार्थं निनाय। तत्र तं प्राणीं दृष्ट्वा, तु तस्य सन्ततिर्निर्ज्ञा आसीत्। तदा अगस्त्यः उवाच— “सा यथाविधि पूर्वोक्तं जलदानं अत्र करोतु।” ततः श्राद्धं रजत-वस्त्र-गन्धैः सम्पन्नम्। सर्वे यूयं स्थित्वा, सुखयुक्तं मां द्रष्टवन्तः। तत् वचनं शृण्वा, राज्ञः पतिव्रता सुप्रभा। वस्त्रधारणेन सः अतीव दीप्तिमान् अभवत्, यथा अन्त्यस्नानकृतः। पुण्यस्थलानि, श्रेष्ठनद्यः, पर्वतानि, सरांसि च। कदापि अन्यः न अभवत्, न भविष्यति, यः पितृभ्यः मोक्षं ददाति। शुक्लप्रथमे तिथौ, पुण्यस्थले आगत्य, शीघ्रं। पितृनगरं, स्वर्गं, अधोलोकं च शून्यं कृत्वा। कन्या सूर्यं गतवती सति, यः श्राद्धं ददाति। वयं सम्यक् तृप्ताः, सदैव परमं पदं प्राप्स्यामः। यत् अत्यन्तदुष्करं वयं दृष्टवन्तः, तद् यूयं साक्षात् कृतवन्तः। एवं राजा, ऋषिः, जनाः च उक्त्वा, तान् दिव्ययानम् आरोह्य, देवैः सह स्वर्गं गतवन्तः। ततः स राजा, पार्षदैः सहितः, पुण्यस्थलस्य महत्त्वं दृष्ट्वा, अग्रऋषिं प्रणम्य। एषा मथुरायाः महिमा, हे भाग्यशालिन्, यथोक्तं तव। यः श्रद्धया ब्राह्मणानां पुरः पठति, सः। व्रतानुष्ठानरहितेभ्यः, अश्रावकेभ्यः तव न पठनीयम्। तीर्थेषु उत्तमं, धर्मेषु श्रेष्ठधर्मः। सदा पुण्यजनानां पुरः, हे महाभाग, कथनीयम्। भगवद्वचनं शृण्वा, पृथिवी आश्चर्यपूर्णा अभवत्। हर्षिता देवी प्रतिमास्थापनं पृष्टवती। एवं पुण्ये वराहपुराणे दिव्यशास्त्रे मथुरावर्णनाख्यं शताशीत्यधिकशततमं अध्यायम्। अथ मधुकद्रव्यप्रतिमायाः पूजाविधि आरम्भः। तथा शृण्वा, पृथिवी व्रतानिष्ठा, परमं स्थानं प्राप्तवती। शृण्वा, आश्चर्यपूर्णा, वसुंधरा उवाच— “अहो, क्षेत्रस्य प्रभावः यं त्वया कीर्तितम्!” शृण्वा, दिव्यतत्त्वेन, दुःखरहिताऽभवम्। मम सुखाय, हे विष्णो, सर्वं वक्तुम् अर्हसि। कथं ताम्र-पीत-रजतस्थः स्थासि? हे माधव, ब्रह्मचारिणा समागम्य कथं तिष्ठसि? हे जनार्दन, वामभागे, भित्तिस्थः कथं तिष्ठसि? पृथिव्याः वचनं शृण्वा, आदिप्रभुः वराहः प्रत्युवाच— “हे वसुंधरे, प्रतिमा निर्माणे आवाहनं अत्र कुर्यात्।” हे वसुंधरे, प्रतिमा निश्चितलक्षणानुसारं निर्माणीयम्।