एवं तस्य वचः श्रुत्वा, यत् सर्वं मया तुष्टिम् प्राप्तम्, तत् कर्तव्यम् इति निश्चितम्। ततः स राजा उक्तवान्—किम् तत् यथावत् कर्तव्यम्, येन एषा तुष्टिः सिध्येत? स्वपत्नीं, सुन्दरमुखीं, इह आनय। तस्याः दासी, सुन्दरश्रोणि, प्रभावतीति ख्यात्या प्रसिद्धा। ततः राज्ञी निजान्तःपुरात् आगता, यदा सदा स्वदास्या सह। सा उपविष्टा, ब्राह्मणश्रेष्ठः ताम् विनीतवदनां संबोधयामास। यत्र यत्र लोकस्य सर्वत्र पूर्वजाः स्थिताः, तेषु एकः वृद्धः तु सूक्ष्मभूतैः परिवृतः आसीत्। स निराशः, गन्तुम् इच्छन्, पुनः अशुद्धनरकं प्रविष्टवान्। तेन, मम स्वकृतस्य कर्मणः फलम् मम समर्पितम्। तथा तव दास्याः सेविका तस्याः पुत्रीति कथ्यते। इदं श्रुत्वा, निष्पापाङ्गी त्वरया ताम् आनयितुम् उद्युक्ता। सा, यदा सदा मद्य-मांसासक्ताः, तस्मिन्नेव दिवसे एकाकिनी आसीत्। तां ऋषेः समीपं, सेवकाः हस्तेन गृहीत्वा, आनयन्। ततः ऋषिः तस्यै विधिं निश्चित्य उक्तवान्। पितृभ्यः जलदानं, यत् परमं मोक्षं ददाति, न कृतम्। अहम् न जानामि मम पितृन्, न च विधिं कर्तव्यम्, हे प्रभो। ततः मथुरापतेः पत्नी, राजा, तथा श्रेष्ठजनाः, सर्वे एकत्रिताः। राजा तान् ऋषिसहितान् तस्मिन् पवित्रस्थले श्राद्धार्थम् आनयत्। तत्र तं भूतं दृष्ट्वा, तु तस्य पुत्री अचेतनम् आसीत्। अगस्त्यः उक्तवान्—सा इह यथापूर्वं जलदानं कुर्यात्। ततः श्राद्धं कृतम्, रजतैः, वस्त्रैः, सुगन्धैः च। यूयं सर्वे, अत्र स्थित्वा, सुखसम्पन्नं मां दृष्टवन्तः। तद्वचनं श्रुत्वा, राज्ञः कीर्तिमती पत्नी, तं ऋषिं प्रणम्य, श्राद्धविधिं सम्यक् कृतवती। तदा वृद्धः, वस्त्रधारणेन, स्नानान्ते दीक्षितवत् इव, अतिशयेन दीप्तिमान् अभवत्। पुण्यस्थलानि, श्रेष्ठनद्यः, पर्वताः, सरांसि—एतादृशं पितृमोक्षदं अन्यत् नास्ति, न भविष्यति। शुक्लपक्षे प्रथमे दिवसे, शीघ्रं पुण्यस्थलम् आगत्य, मृत्युपुरीं शून्यां कृत्वा, स्वर्गं च पातालं च, कन्या सूर्यं गतवती यदा, यः श्राद्धं ददाति, वयं पूर्णतुष्टाः, सदा परमं पदं प्राप्नुमः। यद् अतीव दुष्करं अस्माकं, तत् भवता दृष्टम्। एवं राजा, ऋषिः, जनाः च, तैः वचनैः सूचितम्। ततः दिव्ययानम् आरुह्य, देवैः सह स्वर्गं गताः। राजा, स्वपरिवारः, तस्य पुण्यस्थलस्य महत्त्वं दृष्ट्वा, ऋषिं प्रणम्य, तस्य प्रभावं स्वीकारितवान्। एषा, हे पुण्यशालिन्, मथुरायाः महिमा यथा तव उक्ता। यः श्रद्धया ब्राह्मणसन्निधौ इमं पाठयति, तस्य पुण्यं। किंतु, व्रतहीनाय, अथवा यः सम्यक् न शृणोति, तस्मै न पठनीयम्। पुण्यस्थलेषु एषा उत्तमा, धर्मेषु परमधर्मः। सदा धर्मात्मभ्यः एव, महाभाग, कथनीयम्। भगवतो वचनं श्रुत्वा, भूमिः विस्मयेन पूर्णा अभवत्। तदा प्रमुदिता देवी, प्रतिमास्थापनं विषये पृष्टवती।