ये तु दानस्य फलं चोरयन्ति छिद्रं कुर्वन्ति वा तस्य, तस्यैव फलं यः भुङ्क्ते, तैः सह दोषः सम्पद्यते। मौनव्रतधारिणः पुनः किञ्चित् प्रयोजनं प्रार्थयन्तः पुनरावर्तन्ते। त्रिकालज्ञः तु तान् उवाच—यावत् तृप्तिं न प्राप्नोति, तावत् दृढतया तिष्ठ, दृष्ट्वा एव स्थिरः भव। यावत् मम पुनरागमनं, तावत् कालं प्रतीक्षस्व। अतः, अद्य अहं स्वव्रतं परित्यज्य, भवतः कृते दयया परिपूर्णः सन्, तया सह विधिवत् श्राद्धं करिष्यामि। ततः राजा समीपं सहसा प्राप्तं मुनिं दृष्ट्वा भूमौ पतितः, स्वपादौ शिरसि निधाय। स उवाच—यदा यदा भवतः मम गृहे आगमनं भवति, तदा तदा अहं यज्ञं सदा करिष्यामि। एष पाद्यं, एष अर्घ्यं, एष मधुपर्कः, एषा च गौः। इत्येतानि शीघ्रं स्वीकृत्य मुनिः तत्क्षणमेव वाक्यम् अब्रवीत्। तदाकर्ण्य, येन मया तृप्तिः लब्धा, तत् सर्वं कुरुत। किं तद् यथाविधि कर्तव्यं, यत् एतत् साध्यते, तन्मे ब्रूहि; तव सुन्दरमुखीं राज्ञीं आनय। तस्या: सखी, सुन्दरश्रोणिः प्रभावती इति कीर्तिता। ततः सा राज्ञी सखीसमेता अन्तःपुरात् तत्र आगता। उपविष्टायां तस्यां, ब्राह्मणश्रेष्ठः सानतिमुखीं तां संबोधितवान्। यावन्तः पितरः लोके सर्वत्र प्रतिष्ठिताः, तेषु एकः वृद्धः सूक्ष्मभूतैः परिवृतः आसीत्। स आशाहीनः, गन्तुम् इच्छन्, पुनरपि मलिनं नरकं प्रविवेश। तेन स्वकर्मसमुत्थं कर्म मम समर्पितम्। तव दासीस्याः सेविका अपि तस्या एव अपत्यम् इति श्रूयते। इति श्रुत्वा, निर्दोषाङ्गी राज्ञी शीघ्रं ताम् आनयितुम् उद्युक्ता। सा च नित्यं सुरापानमांसभक्षणे प्रवृत्ता, तस्मिन् दिने एकाकिनी आसीत्। सा सेवकैः हस्तेन गृहीत्वा मुनेः समीपं नीताभवत्। तदा मुनिः तस्यै विधेः विषये निश्चित्य वाक्यम् अब्रवीत्। पितृभ्यः जलदानं, यत् परमं मोक्षदं, न कृतम्। अहं न जानामि पितॄन्, न च कर्तव्यं कर्म, हे प्रभो। अथ मथुरानाथस्य भार्या, राजा च, सुभृत्यजनैः सह। राजा तान् मुनिना सह तस्मिन् पुण्ये स्थले श्राद्धाय अनयत्। तत्र तद्भूतं दृष्टं, किंतु अपत्यं मूर्च्छितम् आसीत्। अगस्त्यः उवाच—यथापूर्वं निरूपितं, अत्रैव सा जलदानं करोतु। ततः रजतैः, वसनैः, गन्धैश्च यथाविधि श्राद्धं कृतम्। यूयं सर्वे अत्र स्थित्वा मां सुखसमन्वितं दृष्टवन्तः। तद्वाक्यं श्रुत्वा, राज्ञः पतिव्रता भार्या आदरात् सर्वं कृतवती। तदा स वृद्धः स्नानान्ते दीक्षितवत् विशेषेण विराजमानः। पुण्यस्थानानि, श्रेष्ठनद्यः, पर्वताः, सरांसि च—एवं पितॄणां मोक्षदं अन्यत् न कदापि जातं, न भविष्यति। शुक्लप्रतिपद्यान्ते तस्मिन् पुण्ये स्थले प्राप्ते, शीघ्रता चक्रे। ततः प्रेतपुरीं, स्वर्गं, पातालं च शून्यं कृतम्। यदा कन्या सूर्यं याति, तदा यः श्राद्धं ददाति, वयं सम्पूर्णतृप्ताः स्याम, सदा च परमं पदं प्राप्नुमः।