मथुरायां यथापि कश्चित् अपराधं कुर्यात्, तथापि सः शुद्ध एव भवति। सहस्रजन्मकृतानामपि अपराधानां विमुक्तिः तत्रैव जायते। शृण्वन्, चिन्तयन्, पश्यन् च पापं नश्यति; मथुरा च वराहः च तव प्रियौ एव। तस्मात्, देवेश, एतानयोः किमुत्कृष्टं? पृथिव्यां के तीर्थानि, के च सरांसि समुद्रपर्यन्तानि इति सत्यम् आचक्ष्व। ये मम स्वभावे नित्ययुक्ताः, ते कुब्जाम्रं सदा स्तुवन्ति। मार्गशीर्षे मासि, विष्णोः समर्पिते द्वादश्यां दिने, मम मथुरा-देशः गुह्यतमात् अपि गुह्यतरं पुण्यं ददाति। कुब्जाम्रादीनि तीर्थानि सततम् उपसृत्य, विश्रामात् विश्रान्तिः जायते; अतः ‘वराः’ इति नाम मम। सर्वेषां गमनीयानां मध्ये मथुरा एव परमं गम्यं। सांख्ययोगाभ्यां विना अपि मोक्षः लभ्यते—अत्र न संशयः। मथुरायां प्राणान् त्यजतः मोक्षः निश्चितः; मथुरातुल्यं तीर्थं नास्ति, न च केशवात् परः देवः। एवं ‘अपकारपरिहारमाहात्म्य’ नामकं एकोनशतसप्तत्यधिकशततमं अध्यायः श्रीमद्वराहपुराणस्य मथुरामाहात्म्ये समाप्तः। श्रीवराहः पुनरुवाच—शृणु, पृथिवि, यत् किञ्चित् ध्रुवतीर्थे पूर्वं जातम्। अस्मिन नगरे पुरा कश्चन राजा आसीत्, धर्मात्मा, सत्ये स्थितः। तस्य द्विशतपत्नीः आसन्, सर्वाः कुलीनाः, सदाचारा, समवयस्काश्च। तासां मध्ये चन्द्रप्रभा नाम्ना एकपत्नी वीर्यवती, वीरपुत्राणां माता च आसीत्। तासां सहचारिण्यः तु पत्नीनां विहितं आचारं नाचरन्। हे सुशोभने, सर्वाः स्वदोषैः नरकं पतिताः। कदाचित् तत्र महापुरुषः अपि पतितः। तमसा आवृताः, मक्षिकासदृशरूपिण्यः, विचरन्ति। तस्मिन्नवसरे, मोहात् न व्रतम्, न जपः कश्चन कृतः। चतुर्थभागः दिवसस्य शेषः आसीत्। अन्ये अपि पूर्वदिङ्मुखात्, पश्चिमतः, दक्षिणतः च आगच्छन्। ते प्रमुदिताः, तुष्टाः, पुष्टदेहाः, समूहशः स्वर्गं यान्ति। वस्त्राभरणैः भूषिताः, दृढदेहाः, हर्षपूर्णाः, समूहशः यान्ति। अन्ये यथागतं यान्ति, पुनः पुनः प्रतिनिवर्तन्ते। ते संहृत्य, प्रस्थित्य, आगत्य, हर्षेण शुभकामनां कुर्वन्ति। कृशदेहाः, पतितोदराः, उत्तमदोलाभिः पूजिताः यान्ति। तद् दृष्ट्वा, तं महोत्सवमिव, स ऋषिः विस्मयेन उत्थितः। एकाकी सतततीर्थं तीरपरिवेष्टितमिव अभवत्। स कम्पमानः, शुष्कलोचनः, कृशः, पतितपृष्ठः आसीत्। तस्य वाणी न श्रूयते, शिशोः काकस्येव। तस्मात्, “त्वं स्वस्थानं न गच्छसि, अयत्नेन अत्र आगतः। अद्य मम अस्मिन तीर्थे नित्यकर्म नष्टम्, अहर्निशम्। त्वां दृष्ट्वा अस्मिन रूपे, मम विधिः त्वयि गतः।” इति उक्त्वा, स जीवः उवाच—“यः पुनः स्थिरतीर्थे श्राद्धं कुर्यात्, तिलोदकं दद्यात्, तेन तृप्ताः पितरः स्वसुतैः स्वर्गं यान्ति। जातिसंकरदोषात् नरकं प्राप्यते। मम तु मार्गः नास्ति, न गतिः; अहं त्रिविधदुःखेन पीडितः।” एवं साक्षात् तत्र घटितं, धर्मस्य, तीर्थस्य, पितृकृत्यस्य च माहात्म्यं प्रदर्शितम्।