पञ्चदिनानि उपवासनं कृत्वा, गोमयपञ्चगव्यसेवनात् शुद्धिः लभ्यते। पुष्पाभावे तु, पूज्यदेवतायाः स्नानं स्पर्शनं च कर्तव्यम्। द्विजातीनां मद्यपाने चत्वारः चान्द्रायणप्रायश्चित्ताः विहिताः। ब्रह्मकूर्चविधिना वा तिसृभिः गावः दत्त्वा शुद्धिः सिध्यति। विष्णोः स्तोत्रपाठेनापि पातकात् विमुक्तिः प्राप्यते। एतान्यपि पुनः पुनः देवदेवो जनार्दनः उक्तवान्। तस्मिन्नेव क्षणे सा देवी चेतनां पुनरालभ्य इदं वचनम् उवाच— "जनैः सदा बहूनि प्रायश्चित्तकर्माणि कृतानि। केन उपायेन त्वं जनैः प्रीयसे?" इत्युक्ते, श्रीवराहः प्रत्युवाच— "यो गङ्गायाम् उपवसित्वा स्नातः स्यात्, स शुद्धिं प्राप्नोति। तथैव मथुरायां, अपराधेऽपि शुद्धिः नश्यति। सहस्रजन्मपातकात् अपि विमुक्तिः स्यात्। शृण्वन्, चिन्तयन्, पश्यन् च पापं नश्यति; मथुरा च वराहश्च तव प्रिया। एतेषां मध्ये कोऽधिकः? पृथिव्यां समुद्रपर्यन्तानि तीर्थानि सरांसि च कतानि? तत्त्वेन ब्रूहि, देवदेव!" श्रीवराहः पुनरुवाच— "मम स्वरूपभक्ताः सदा कुब्जाम्रं स्तुवन्ति। मार्गशीर्षे द्वादश्यां विष्णुपूजायाम् एकस्मिन्नेव दिवसे, मम मथुरा प्रदेशः गुह्यातिगुह्यं पुण्यं। कुब्जाम्रादीनि सर्वाणि तीर्थानि सदा संचरित्वा, विश्रान्त्या विश्रान्तिः लभ्यते; अतः 'वराः' इति नाम मम। सर्वेषां गम्यस्थानां मध्ये मथुरा परमं गम्यम्। सांख्ययोगाभावेऽपि मोक्षः सुलभः—नात्र संशयः। मथुरायां प्राणत्यागेन मोक्षः लभ्यते—नात्र संशयः। मथुरातुल्यं तीर्थं नास्ति, केशवात् चोत्तरो देवो नास्ति।" एवं श्रीमद् वराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये 'अपराधप्रायश्चित्तमाहात्म्यं' नामैकोनशतसप्तत्युत्तरशतानां नवत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीवराहः पुनरुवाच— "शृणु पृथिवि! पूर्वं ध्रुवतीर्थे यदभवत् तदाख्यास्यामि। अस्मिन्पुर्यां कश्चन धर्मात्मा सत्यनिष्ठः राजा आसीत्। तस्य द्विशतपत्नीः आसन्, सर्वाः कुलीनाः सदाचारसम्पन्नाः च। तासां मध्ये चन्द्रप्रभा नाम पत्नी वीर्यवती वीरपुत्रजननी च आसीत्। अन्याः तु सख्यः पत्न्यः स्वधर्मे न स्थिताः। हे सुन्दरी, ताः सर्वाः स्वदोषेण नरकं गताः। कदाचित् तत्र महापुरुषः पतितः। ताः कृष्णवर्णाः, मक्षिकावत् रूपधारिण्यः, विचरन्ति स्म। तस्मिन्नवेक्षणे, मोहवशात् न कश्चिद्व्रतजपः कृतः। चतुर्थभागः दिवसस्य शेषः आसीत्। अन्ये अपि पूर्वदिशं पश्चिमदिशं दक्षिणां च आगच्छन्। ताः हृष्टाः तुष्टाः सुसम्पुष्टदेहाः समूहेन स्वर्गं गच्छन्ति। वस्त्राभरणैः भूषिताः, दृढदेहाः आनन्दिताः च, समूहेन यान्ति। अन्ये आगत्य यथागतं प्रतिनिवर्तन्ति, पुनः आगच्छन्ति। ताः मिलित्वा यान्ति आगच्छन्ति च, हर्षेण शुभमिच्छन्त्यः। कृशशरीराः, शुष्कपोटाः, उत्तमान् शिबिकाभिः पूजिताः गच्छन्ति। एतं महोत्सवमिव दृष्ट्वा, स मुनिः विस्मयेन उत्तस्थौ।